.

Sesime Uyanan Çocuk

2011-12-22T14:40:00.000-08:00

…

beyhude okuyorlar salasını

defalarca defnedilen çiğ ölülerin

ben

cazip ve noksan

dişi ellerde yerini yadırgayan

o yorgun, anasız uğur böceği

ne terliğe tav olur, ne pabuca inanır

aklında hatırlamadığı başka bir şiir vardır

sızı: bildiği yegane süzülüş

kah tuz bırakır ardında, kah dilsiz ateş

ümidi yok mu derseniz, elleri yok mu

ona hep çarmıhta olduğunu hatırlatır

ona hep, zamanla güreşen

tek kollu bir pehlivan kılığında,

şarkî, yuvasız kuş

sızı: bildiği yegane süzülüş

sordum kızıl çiçeğe, neden bana

yüzükoyun başlıyor güreş, neden

saydam duvar dedikleri sebep nedir

böyle deli, böyle kanlı

nedir ki firkatim onlardan böyle derindir

o memurlar hınçla uyuklar, emr üzre afişlerin

caddeleri lüzumsuz sivil adımlarla taşırmış

gazino nöbetlerini şap gibi yutan asker

o şehirliler, hangi vaatle bilemediğim

o ikna edilmiş yalnızlıklar

kızıl çiçek bana, cevap vermedi yahut

solarak söylemiş olmalı son sözlerini

hala

ve beyhude okuyorlar salasını

defalarca defnedilen çiğ ölülerin

oysa

o toprağın en çirkin kıvamı

en kekre şiddeti nûrun: şehir

işte yine antenlerden te’zin edilir

“şehir uludur, şehir uludur

ondan gayrı ilah yoktur”

yetiş!

çünkü sadece yetişilebilir artık

fermanı bellidir şehrin ölümsüzlük suçuna

yetiş!

işitmese de bilir herkes senin

neler sayıkladığını kan ter uykunda

yetiş!

ben

kasırgada kilidi kırık kapı

sen de sesime uyanan çocuk değil misin

Bekleme Odası'nda

2011-12-18T14:19:00.000-08:00

Girişim

Gerçek ve Modern

Altı bacaklı bir at gördüm

İkişerden üç sıra altı bacaklı bir at

Yemin ederim

Ve korkunç bir tabela parlıyordu makinelerde

“Yüksek Verim”

Gelmeyiş

Hüzünlü Gündüzler

Bir gündüz gibi akşamla

İşte yine bitiverdi çocukluk

Sandık ki bir an: doyduk

Arzu, ebedi galibin kollarındayım

Korkuyorum çilemden güzelini bulamam diye

Sen de yut bu yakıcı iksiri yanımda ol

Hayat dansa dönüşsün, tehlikeli bir dans

Buna herkesi inandıralım

Ve Dire Straits

Beklemede

Bir sözle darmaduman tespih

Işıktan kaçan böceklerin karanlığında

Ararım sabrımı

Adem cennetten sürülmüş

Ben antolojilerden kovulmuşum, ne yazar

Sen de geliyorsun cevabını alıyor burada beklerken

Nereye böyle sorusunu soranlar

Ötekiler, dinlenmek için karanlığı talan edenler mesela,

Bütün sırlarını akademiye kaptıranlar,

Onların haberi yoktur mutluluktan, mutludurlar, sankidirler,

Oysa o gidilen bir ülke değildir

Ayrıntı

Gölgeler uzayınca, taraf değiştirdi geriye kalanlar

Caddeler, bir canavardan kaçarcasına boşaltıldı

Söndü pencerelerde ışıklar, perdeler örtüldü

Bir kedi uykusuna daldı otomobil şasesinde

Geç kalmış yaprağın teki sersem sersem düştü

Biz, kime, neye karşı böyle

Kendimizin nöbetini tutuyoruz

Bu rakamlar neyi temsil edebilir

İki okun ucuna denk gelen

Hele kâğıtların üst köşesinde küstah bir imza kadar budalaca

Bu iki noktanın üçe böldüğü ikişer sayılar

Delice koşturan kısraklar mı dersin

Hayır

Zaman alay ediyor olmalı onlarla durmaksızın

Durmuş bir saate bakıp yalandan ağlıyor olmalı

O, yakılmış bir fitili sever, sızan ince kumdan çok

Fakat korkar nefret ettiği ölümden, ona dokunamaz;

O mekânın anahtarını boynunda taşıyan gardiyana

Zaman, kendisiyle akamayan çileli bir nehirdir

Ve bazen ölümden kaçırabilmek için

Seçtiği gönüllüleri

Ölümün boynundaki anahtardan bahsederek,

Delirtir

III

Nihayet

Keşf-i Düşüş

Hüsranlar gayriciddî

Lav kıvamında akarken

Benim biraz ruhumdan bahsedecek olmam

Oldukça lüzumsuzdur

Gittikçe kısalan tekrarlar

Anlatsın sana yalnızlığımı

Ben hem kıskanmakta hem acımaktayım hala; yapamam

Yok etmekler geçer aklımdan, teşbih konforunda

İmkansızlar civa olur, arzular içine düşen gül

Parçalanan gözyaşları, hıçkırıklar, feryatlardır belki

Kahkahalar halinde dökülür, şiddetinden

Sen ise karıştırarak iki hayalini birbirine,

Hangisi olduğunu bilmeden, kirletiyorsun birini

Biri bahçenin bahçıvanı olmaktır, tavşan sevicisi

Öteki topraklı çizmelerden arınmış şık bir kadındır

Stilettolarıyla tiyatroya giden

Peki bana bunları söyleyen hangisi?

Bu yüzüme asırlardır düşmemiş gölgen

Gölgende aldığım soluğun şarabî tadı

Bunca serüvenden sonra

Soğuk ve uykusuz bir Salı sabahında

Hiçbir şeye dokunamadan, kıpırtısız çırpınmak

Sence de bir düşüş değil mi,

Bir düşüş ki, şimdiye kadar

Her şey yolunda

Bir Ritmin Saltanatı

2011-12-07T19:32:00.000-08:00

İşte, yasak türküleri adeta
Gök varlıklarından şehre taşıyan çocuk, sen
Sokağa atılmış bu el kremi alüminyumunu
Gerçekten görmüyorsun
Emekli olur olmaz namaza başlayan albayı
Okuyamıyorsun kiramen katibin şiirlerini
Bilmiyorsun ki sen bakışlarınla caddelerden kaçarken
Yaralarımda gül gibi açılıyor katedraller
Söyle onlara: yalnızlar, sanıldığınca güçlü değiller
Bütün güzel rutinleri kaybolmuştur memleketin
Bir cüzzam, çağları aşabilmiş
O korur bizi, dünya varmış deriz
Keşfedilmiş zevklerin posası, sıkılmalı
Kaçırılan bir trenin ıssızlığı var daha
Bitmedi, sabrın sonu hala kayıp
Gülü bir türlü anlatamayan dikenler yüzünden
Kanın gölgesini bulduk, uzak çöllerde yaşayan
Tek parmaklı bir ihtiyar, ey dünya!
Betonlara gömülmüş gangsterler kadar güzelsin şimdi.
Gelirsen, piyon çaprazı
Gidersen, şah çırılçıplak
Beni bu piyasadan çıkarırsan eğer; çıkar
Çiçeklerin yazıyı öğrenmesini sağlayabiliriz
Okuruz sonra o eski annemizin ağıtlarını
Bana bir solukta yedigen çiz, ben yapamam
Çiz ki her şeyi kuşatsın, o boğucu ayrıntıları
Şu dolabın derinlerinde, satamadığımız antikaları da
Desene sadece hatalarımızı keşfedebiliriz artık
Bir şarkıdan ötekine sıçrarken
Nice elden kayıp giden, sonsuz yapraklı yonca
Desene, çilenin bittiği kelimeyi
Bizi hangi ele vereceksin, ey ölümlü!
Kötüyü tasarlamaktan kavrulmuş kara perilere mi?
Bırak parlasın, akordeonun o zümrüt,
O kristal sesi, bir pişmanlık şarkısıyla
Ta ki biz, artık son yükümüzü atarız üzerimizden
Son yükümüzü, işte o zaman
Nihayet bulur, bir ritmin saltanatı

Uzun Bir Kışa Rast Gelmiş Lale Devri

2011-11-28T17:44:00.000-08:00

İnsan bu dilde mahvolabilir
Diye başlarsa şiir
Mahvolabilir çünkü
İnsan bu, dildedir.

Bugün ise yalnızlık
İzlanda radyosundan şarkı istemekti
Belki yalvarmaktı
“Bir kere adımı söyleyin” diye
Herkes işitir, kimse anlamaz
Gereksiz yere uzayan o filmleri

Bir kuklacının kontrolünde sevişmek
Gündemde razı olmak var kadere
Onun yüzünü görebilmek için
Mahremiyet keskin
Peki nerede şimdi o mahalle aşkı
Ve neden pişmandır insan böyle
Defalarca sorulmuş sorular kadar

Acaba bu kalkan son gemi miydi?
Diye sorabildim Ankara’da
Korkmadım etim ateşe alışır diye
Zira nasıl olsa evvela bir şey gider
Sadece gittiğinden emin
Ve diğerleri bir bir onu izler
Kan gibidir zamana uyan
Defalarcaya ulaşana kadar

Gönlümce, bir kadın sessizliğinde
Yankılatamadığım şarkı
Senin akıbetin nedir?
Anlamak belki de en kötüsü
Gelmek ve gitmekte olanı
Çünkü ömür dedikleri yol değil
Karşıdan karşıya geçmek
Her adımda geç kalmış
Her adımda kayıp
Kara ve üşümesi ibadet
Ve mızıkacı çocuklar çalıyor artık ‘lale devri’ni
Uzun bir kışa rast gelmiş

Gariban

2011-11-24T16:37:00.000-08:00

Kaldı bana, bana kaldı
İşitmek, köpeklerin, alınmamış, hırsını
Kerhane tatlıcısı
Bir lira daha atınca sigara ruletine
Uzun Marlboro’lar, alarmlar çalarak
Yeniden nazlanırdı
Karşımda dünya, yahut şehir
Sırt çevirmiş banklarıyla
O'na Ankara diyorlardı,
Dumanın iyisine zehir
Nasıl desem
Datça’yı bilmem ben, hasretlerin ismini de
Fakat ihtişamlı çarmıhımın
Annemin bilmediği yerlerime batan kıymıklarını
Tek tek dudaklarımla söker de
Bir ırmağa sarıp içebilirim
Kaldı bana, bana kaldı
İnsanlığın gariban ayrıntıları
Sen gidince elbet, sen gidince
Yoksa sen varken, izmaritçilerin
Otobüs duraklarına sevgisi değil
Büyük sözleri azarlayan
Esaslı bir çile
Çileli bir hakikat vardı

Benim İçtiğim İs

2011-11-03T16:58:00.000-07:00

Gülümse

Küllüğü boşaltmakla kalmam

Şarkıları çağırırım

Şarkı deyip geçme, içlerinde

Yaşatıldın, bir şaman kadar eminim

Sigarayla aran nasıl,

Peki ya hicran?

Günlerden uzakta

Biliyorum, etrafım sarıldı

Sesleri geliyor yaşamak isteyenlerin:

"Nasılsın?"

Yakında kapılarımı kıracaklar

Aman duymadan eller, gülümse

Gözlerin bıçakça parlasın

Bu öl demektir

Teslim olamam

Umut demeyesin

O, caddede geçici bir üşüşmedir

Can çekişen birini umarken,

Can atan işportacı

Ve hep aynı enayiler;

Güllerden uzakta

Sınanmaktan

Çay, tütün ve rızık

Acıdır

Sende çiğneyip tükürdüğün

Bahtına çürük gelen fındık

Benim içtiğim is

Ve daha neler neler

Şimdi duymadan eller, gülümse

Gördüm sanıp karanlıkta

Korktuğum düşman

Bu gül demektir

Teslim olamam

Unut demeyesin

Unutmak, birikir

Bir çocuğun namlusunda…

Yüzün

2011-10-29T15:14:00.000-07:00

Yüzün bende kelebeğin

Kanadındaki renk işlevindedir

Onu unuttuğumu söylesin varsın

Tebessümü ipotekliler

Yanarım,

Sen de onlardan yanasın

İstanbul’da kuş olmayı vehmeder

Ömer işte, o bildiğin Ömer

Ben cesedimi tasarlarım:

Sırtında tenhalık

Avucunda tohumlar

Bir inandırsaydım seni, ah bir

Hüzünlü Demetevler Akşamları diye

Bir akşam çeşidi vardır

Ömer, sıra sende dedi

Yüksünme insan içindeyiz diye

Arzuyu çek. sineye

Biraz da sen taşı kalbini

Molotof kimin nesi diye sor, yahut

Kör dumanı iyileştir

Nail ol, el yazısını

Başkası okuyamayan şaire

Şehre bak; o her dul gibi

İlk bakışta bakire

Fakat yüzün bende

Eksik bir kupon değil

Çoğalmayan bir anahtar

Denenmiş bütün kapılarda

Çocukluğumdan jeton yutar

Ve yalnızlık: bir başıma

Top sektirirken kırdığım rekorlar

Bırak böyle teşbih edeyim seni

Şarkımız denli gaddar

Ve rahman,

Şarkımız kadar

Yoksa –biliyorsun- garbımızda

Seni benden ayıran

Çelik zırhlı bir duvar var

Ayran aldık büfeden,

Geç saatte, eve dönerken

Bu gece yine anlaşılmadı bu

Bakma, ayağımda kot pantolon ölüdür

Elimde tespih diri

Güneş doğmaz hapishanelere - duymadın mı hiç

Kaç gece oldu

Hala ilk günahtayım

Bakma, bir kıraathanede göründüğüme

Gözlerimdeki kan doğrudur bir tek

Çünkü bundan gayrı hep

Ama hep, ey bir top gül

Gesi bağlarındayım

Kerbela

2011-10-18T15:45:00.001-07:00

Bir ressam tanıdım

Kargaların yokluğunu çizebilirdi

Dert yanardı bize alevler

Esmer Mihribanlardan

Ölü ele geçirildi,

Yaralı kitaplar, dertli kitaplar, dert kitapları

Ben o zamanlar, bir korkak

Hamile kadının, kadere imanını

Görünce debelendim;

Gökdelenlerin hiçbiri

Göğü delemiyor

Sezaryen ve bedel

Yaklaş dedim yâre, gel

Acılarımızı salalım, salacaksak

Vakit kalmamışsa, bunadır

Beni bilmeyenler, desinler ayyaş

Ben biliyorum ki hiçbir seminer

Ömür denen yollara hicranı dizemeyecek

Ah, dizemeyecek

Ki, vesikalıdır şehrin dizeleri

Hasretin fazlası, taşıyıcılığa girer

Neylesin davul fırın, neylesin merdaneli

Hasretsizliğin tarih okumalarına,

Ve yaklaş dedim yâre, gel

Bir Kerbela seç, ona şahit ol

Gör, nasıl da uzak evveline

İsa’dan sonrası

Nasıl yabancı, belki de nankör

Kış,

Duvarda rutubet simleri

Kara ebrulu tavan,

Eski perdelerin renkleri

İnce sızı elektrik sobasında

Örümcek ağını bozarken duyulan

Tedirginlik kadar ince

Çeşmeler buz tuttu

Çabucak soğuyor çaylar

Elimin kiri tükendi

İçimde keşlerin yuvalandığı

Bir saray enkazı var,

Ben, orada üşümek şerefiyle

Bilinmeyi bekliyorum, sadece

Senin tarafından

Kan sızdırmıyor hiç dudağımdaki çatlak

Kaçacak yerleri habersizlerin

Şükürsüz avcıların mermileri bitip de,

Suçlular haklı çıktığı zaman

Ellerime yine saçların

Bekliyorum

Saçların başlayacak

Kara Teller yahut Yoksullar

2011-10-12T14:03:00.001-07:00

Olsa içerdim esrarlı kanını

Yoksulların kadehinden

Oysa işportacının gülünç ezberi

Ve kaldırım boyu kahır var

Güzel kadın yüzlerinden fışkırır.

Peşimde yakaları kalkmış

Yağmur kollayan eski şarkılar;

Onlar, ağlar ağlamaz beni vurmak için

İhmal edilmiş şakaklarımdan

Katil diyorum sana, katillerdir

Kara teller kuşanmış

Nerededir, ne raddede o yoksullar.

Götürsün, usulca boğarak

Götürsün beni bir kış sabahı

Ağır, kirli, uyanılmaz yorganlar

Alıp, saati soramayacağım ülkelere.

Seni sağanak öpemiyorsam

Boşuna yoruluyorum demektir

Gökkuşağına bakarken bile.

İyi şair dendi nasıl olsa

Bütün korkaklar için, iyi

Bütün korkaklar adına

Ne içer, ne içerler o yoksullar.

Şehadet

2011-09-29T15:30:00.001-07:00

Şehrin kahrında unuttuğum mısralar

Kıydım onlara bir günah yalnızlığı
Naçar

Siz ağaçlara tırmanamayan

Bileğinden kırık kediyi

Yayınlayamazsınız

Tahmin edemediğim sarhoşluk

Yastığımı yakan sigara

Ve üzüldüm annemin bana sakladığı yemeklere

Bu gece ben

Geç işlenmiş bir cinayetin tanığıyım

O ne muazzam korkudur aşk

Açılacağını bilen yara

Çünkü kaşlarının diyezi hala aklımdadır

Kanıma işlemiş zulmün

Derbeder

Ne güzeldi be o günler

Sana kaderimsin dediğim

Bak bana o en batılı gözlerinle

Virane hanlarda ateşe bandırılmış ney

Gör ve duman

Pencereler açılsın, ilan olunsun

Ağlamadığım, dağlar

Utanç usanca değdiğinde

Makalelerin suratına tüküreceğim

Bir cennetlik an var

Seni uçurumlardan toplayacağım

Sûr, zıvanadan çıkan

Sen ey düşman esmerim sen

Beni en sarışın yanımdan vur

Gerisi beter, gerisi esrar

Senelerdir gözlerine masiva diyemedim

Bu bir, derttir

Ve Zekeriya sustukça ona

Üşüyen bir hançer denebilir

Kanda kırmızıya sonsuz iman

Rabb

Sök! Kanırt! Sına ve duyur!

En felahta küfreden

Bir gece nagehan, kulundur

Kiminde jilet izleri vardır
Erişemezsiniz

Küfür

2011-09-21T15:38:00.001-07:00

Ömre yemiş yüklü bir dal sarkmıştı

Her bakışı şehla

Kısır bir kadın

Gün geldi, ismini koydu bütün çocukların

Hükmetti, hükmetmeye

Bir ebenin elleriyle başlamıştı

Sıvazlayınca müşfik, arzulayınca muktedir

Doğurtamadı yine de, doğamazdı, doğmuştu çünkü

O mahzun yürüyüşü doğuştan bilirdi âdem

Neydi; neye dönerdi yarın

…

Yemiş yüklü bir dal sarkmıştı

Ona tüm gençliğimle uzandım

Hasr ettim bir çocuğun namusu ne ise onu;

Ne anlıyorsa ölümden güvercinler

Oturduğum kaldırımları

Bir piyanonun başı farz ettim

Balonların akıbetini sorup

Gücendirdim semaı

Yüklü bir dal sarkmıştı

Bir muttasıl tahmine hamil oldu herkesler

İklimler tahmin edildi, yollar, piyasalar

Ve ölüm, kollandı robot resimlerle

Tertip edilen her müsabakaya

Kâhin kesildi oyuncular

O küf tutmuş kepenkler, kravatını çözmeyen memur

Ödevini yapmamış talebenin tedirginliği

Bakmayın tuttuğuna, hepsi birer tahmindi

Tahmin

İstatistiğe kadeh vuranın

Korkusundan münezzeh

Bereket; bir şita mevsimi kalktı tedavülden

Kaderi veto eden şûra

Talihin gözlerine razı geldi

Bir dal sarkmıştı

Çün kartal kalkmıştı

Tutunmak elzemdi ona

Öyle ya, kumar oynamak şarttı aşktan bahsedebilmek için

Öksüz bir alın yazısıyken enayilik

Bu devirde kim, ne yapsındı kanı

Bir gül rengini anmaktan gayrı?

Yalnızlık

Romanlara mahsustu artık, resmi hizmete

Ve tarih, tozu alınacak

Masallarıydı esâtirin

Sınanmamış, yaban ellerle

Okşanmaya yarardı ancak

Sarkmıştı

Takvimde her yaprağın, evvelkine gölgesi

Oysa ben her güne, sonra demek istedim

Sonra

Kurtuluş olsun isinden Promete ateşinin ki

Bir çiğnem eti kavurmaktan aciz

Ömür; onu çınarlar ne zaman kaygılamış?

Neye nispet hesap etmiş tırtıllar?

Tükürmüş mü ola hiç yemişi,

Kurban diye çeşmi bağlanan?

Veyl o dala meyleden gençliğe!

Gençliğim ki sen, bir dala müteşabihtin

Rüzgâra eğdiğin başın, keskin çeliğe dik;

Oku! Kimdir şimdi o dargın zannedilen

Nerede ters ayakla geçilmiş eşik

…

Ömre yemiş yüklü bir dal sarkmıştı

Tuttular da o yasak meyvesine

Şiir dediler

Ağaç bu perdeyle

Küfrolundu, katmer be katmer

Kocamayı Beklemeyeceğim

2011-09-04T18:51:00.001-07:00

Bana genç bir kadın, “sen acıya âşıksın” demişti. Bu, iri bir sözdür. İri sözleri seven çoktur, öte yandan, iri sözleri alaya almayı seven de çoktur. Bu iki çokluğun farkında olmadıkları bir ortak yönleri de vardır; seviciler de, alaycılar da, sözcükleri bilmezler. “Sözcükleri bilmezler”, bu da iri bir söz müdür? Sözcükler, kendi hikâyelerini ancak, onları yaşayabilenlere sunarlar. “Yağmur”, hiç kuşkusuz bir çiftçinin ağzından çıktığında başkadır, “Yağmur” isminde bir arkadaşı, sevgilisi, karısı olan insanın ağzından çıktığında başka. Ben, bir üniversite öğrencisiyken kaldığım evin karşısındaki kuaförün ismine, hep bir kadının ismiymiş gibi baktım. Ömer’le bir sürü dükkâna, sırf isimlerinden dolayı düşman kesilmişizdir. Acıya âşık olmaktan kasıt, bu muydu peki? Yok yere düşman edinmek? Burada düşman sözcüğünü elbette halimi dramatize etmek için, mübalağalı kullanıyorum. İşte iri sözleri alaya alanların yapmaya çalıştıkları şey, bu yersiz mübalağayı, bir yalanmış gibi ortaya çıkarmak. Kime? Sevicilere değil herhalde. Hâlihazırda bildikleri bir yalanı, kendileri için tasdik etmektir bu. Sevici derken, sizin de zihninizde olumsuz bir mana canlandırdığınızı tahmin edebiliyorum, hatta aklınıza “ölü sevici”ler de gelebilir. Yahut bir mısradan; “sanat sevicileri.” Bu hususta sanırım herkes düşmanından memnun.

Sözcüklerle gerçekten ilgilenmeye başlamama sebep, Susam Sokağı’ndan okuma yazmayı erken yaşta öğrenmem değil, çocukken “sıkı fıkı” olduğum mahalle arkadaşlarımla yıllar sonra karşılaştığımda konuşmayı becerememem olmuştu. Henüz üniversiteye başladıktan bir, iki yıl sonra, aptalca bir gururla, onlarla konuşabilecek bir şeyim kalmadığımı düşünmüştüm; onlar meslek okullarını bitirmiş, çalışmaya başlamıştı, bıraktığım gibiydiler; futbol, “karı kız”, mahallenin ilginç tipleri (berber, kahveci, yeni taşınanlar vs.). Bazen de siyaset. Ben ne yapmıştım peki? Bir sürü “ağır” kitap okumuş, “sanat” filmi izlemiş, “sanat” müziği dinlemiş, kısacası “entelektüel” sözcüğüyle anılabilecek faaliyetlerde bulunmuştum, zaten uzun zamandır şiirler, öyküler yazıyor, yazdıklarımı yakınlarımla paylaşıyor, onların samimi eleştirilerini almaktan hoşlanıyordum. Bütün bunlara rağmen, bakkalla, kahveciyle - eskisi gibi - dakikalarca çene çalmaya çalışıyor, fakat bunu denerken ölesiye sıkılıyordum. Artık sıkıntımın “ölesiye” olmadığını biliyorsunuz.

Arkadaşımla son derece şiirsel, imgelerle, göndermelerle yüklü bir “Tarkovski” filmi izledikten sonra babaannem elime bir poşet tutuşturur, al bu “tarhana”yı annene götür, çorba yapsın size derdi. Bu halimize gülerdik. Ne için güldüğümü anlayalı beri gülmüyorum. Kafamda yıllardır çok büyük bir yanlış izlenim taşıyordum. Bir gün kahveci Raif Ağabey, kahvesi onun dünyasıdır ve bunda yadırganacak bir şey görmüyorum, her zaman olduğu gibi biz akşam vakti mekânına “damlayınca”, nereden geldiğimizi, neler yaptığımızı sordu. Ben de diğer zamanlara bir istisna olarak, şuradan buradan deyip geçiştirmek yerine, hakikati söyledim: “Andrei Tarkovski izledik.” Raif Ağabey’in karşılığı son derece netti, “Hangi takımda oynuyordu o ya? Şu Arsenal’deki Rus mu?” Evet, oydu. “Şiir gibi” oynuyordu herif.

Acıya âşık olmak diyorduk. Bu laf size hayli “koymuş” diye düşünebilirsiniz. Hayır. Evvela “kocamayı beklemeyeceğim” diye bir söz geçti aklımdan, bu iri sözü bir yazının başlığı yapmak istedim. Akabinde aklıma gelen ilk iri söz, “sen acıya âşıksın” oldu. Bana bu sözü birkaç yıl evvel bir genç kadın söylemişti; hiç şüphesiz, bu bir yergiydi. Bir yanlış vurgulanıyordu burada. O genç kadının yıllarca bu iri sözün, iriliğini hak eden bir insan olduğunu düşünmeye çalıştım. O bunun aksini ispatlamayı başardıktan sonra, bu sözün anlamı değişti. Ben onun indinde, baharatlı yemekleri sevebilirdim ancak. Ötesi, kitabın ortasından konuşmak olurdu; çok kez bir konuşmaya dâhil olmam istendiğinde, yapmaktan kaçamadığım, kaçamayacağımdan emin olduğum iş. Bir de bütün bunlardan çıkarılan bir “yalnızlık” kelamı vardır ki, o kitabın ortası kalsa, yine iyi.

Boris Vian, artık gerçeküstücülüğünden, dadaistliğinden midir, hangi Fransız edebiyat geleneğinin hangi unsurunu eleştiriyordur bilmiyorum, bir romanının adını “Pekin’de Sonbahar” koymuş. Lakin romanın ne Pekin’le, ne de Sonbaharla uzaktan yakından alakası yok. “Gelişigüzel” bir isim. Bunu ne için anlattım? “Yanlış Batılılaşma” benim için bir kavram olarak ne kadar bayat ve ucuzsa, yaşamımda hakikat olarak o denli diri ve yoğun. Bu iki sözcüğün dizilimini değiştirince de, “yanlış” sözcüğü birden bire gözümde çaresizleşiyor, mahcup mahcup sırıtıyor. “Gündelik yaşam” ise yavan ve ucuzun da ötesinde, bana hep saçma görünmüştür. Bunların mesulü birtakım Siyonist ve emperyalist güçler ise, o zaman kavramların içini boşaltan Raif Ağabey mi oluyor? Küçük bir çocukken parmaklarımı bileğimi saracak şekilde kavuşturamazdım. Bunu yapmak için kocamayı beklemeyeceğim.

Suyun Erdiği Murat

2011-08-27T18:48:00.001-07:00

Karanlık

Baş eğik

Bir fanusa değin

Apansız buluver

İçinde kendindir

Yaklaştığın yabancı

Dokununca aksindir

Bir akşamüstü ansızın

Elini kalbinde sor

Nereye gidiyor renk

Nedir gözlerime tırmanıp

Sonra boşluğa atlayan

Suyun erdiği murat

Zaman

Telaşsız lakin

Sabırsız cellât

Örtülmüş yüzüne

Bakıp gülümseyebil

Adaleti korkunun

Esrarın teki aynada

Boyundan ince kıl

Kır ve kırıl

O aşktı ilk gördüğün

İlk aşktı o gördüğün

Ve gördüğün o ilk

Aşktı

Bir dilin ucundan

Savrulan balta

Seyrine daldığın

Sonraları çokça

Gölgesinde ağladığın

Yıllarca unutul

Şimşek görülünce sabır

Ve dilenen aman

Göğün sesine kadar

Muradına eren su

Aynaya çekiyor

Neden

Bir rüzgâr bekleyen

Külün maruzatı nedir

O her sonu var denilen

Sonsuza dünden razı

Yönünü seçmiş saatler

Yaprağın düştüğü yol

Sayısız

Yaprak düştü

Düştü ve toprak

Aynı selamı söyledi:

İşte düştü düşen

Hayy de durma

Katıl

Arzunla gizlenen

Arzundan razı ol

Tesbih

2011-08-04T16:12:00.001-07:00

Ey ana gibi olmayan yâr

Senin raksını izledikçe şeytana borçlandım

Kim derdi bu beni

Kul edecek hata diye

Zaman nasıl kaybedilebilir

Kader

Hüznün şapkasından çıkıyorsa eğer

Oysa bir tavşanın falına

Aç bir şahin bakabilir

Akşam haberlerinde söylendi

Duymuşsunuzdur

Artık savaşlar eskisi gibi değil

Kişi başına düşen bir şeyler artmakta

Hem yasaklanmasına gerek yok kitapların

Baksana ölmeye niyetli görünmüyor kimse

Galiba nihayet akıllandı insanlar

Oysa ben alnıma enayi yazdırabilirim

Yeter ki çağdaş bir yere defolup

Gitsin günlerimden bu müptezel huzur

Bütün tabelalarıyla yılışmak

Şehrin marifeti budur

Güvercin öldürülecek yerler sunar

Güvence altındadır yalnızlık

Kışları sığınıp yazları kaçılacak

Aile salonları bulunur

Köyü özleyenlere türkü pavyonları

Ekmeği köyün, petek balı inanırsan

Belki şehrin trafiğine alışmak

Emeklilik hesabıyla kolay olur

Kim bilir belki de o

İspanyol paça arabesk gönül

Bu fahişeyle evlenmeye razı gelirdi

Olmadı

Batmadı bu dünya

O bir gecede banliyöye konan

Mağrur ve hırçın atmaca

Bir prime time’da kolayca

Blues ritmiyle ehil oldu

Yoz güvercin buna rağmen

En sık rastlanılan türdür

Şiiri suyla seyreltmek

Şehrin marifeti budur

Böyle çoğalır kelimenin sütü

Masalarını ıslatan enstitü

Yerin çekimiyle avunur

Aklı başında insanların telefonları meşgul

Zamanları kısıtlı programları yoğun

Tatilleri başlıyor aklı başında insanların

Tenleri bronz dönüyorlar yüzleri kara

Bu sırıtan lakin ciddi

Bu miskin fakat cevval delilik

Yalnız bana görünen hayalet

Nasıl

Nasıl ispatlanabilir ve kime

Hayır hayır hayır ben

Şahidim yok delil gösteremem

Bahar mı gelmiş? Mısra mı kırayım?

Hayır hayır bir kadını şehre

Benzetmeye dilim varmaz

Değil mi ki gecelerce onun

Sabaha karşı güzelliğini aradım

Buna çocukluk derseniz darılmam

Tanrı çocuklardan yanadır

Dedeme sorarsanız bütün bunlar

Amerika’nın süt tozları yüzündendir

Kırışık ve ketum Zatiye Hanım’ın

Ki kendisi okul müdiresidir

Cebren içirdiği süt tozları, evet

Şen Mahalleli İbrahim’in kahramanca direndiği

Ki kendisinin Fransızca’sı sıfır

Cebri de öyle

Dünya Bankası’nın süt tozları, muhtevası:

Gücenmiş bir inek

Ve domuzun yağı

İçen gâvur olur

İçmeyen sınıfta kalır

Ben sınıfta kaldım

Piyonların gittiği yeri görecek denli

Geç bitirdim üniversiteyi serserilikten

Artık ne sarhoş babamın haysiyetini tamir edebilirim

Ne de annemi teselli etmek gelir elimden

Üstelik utanıyorum şeytana olan borcumdan

Kıstırıyor her gece uzaklığı

O düne yakın, o tuhaf, o salt neşeli günlerin

Hayret

Bir hıçkırıkla geçivermiş, rüya olmalı
Kahraman olmadan öldü Prens Mişkin

Artık cepleri iyice dar kot pantolonların

Gittikçe sıkıntı,

Gittikçe hicap temin ediyorum caddelerden

Daha fazla hüzzam gerekiyor uyumak için artık

Daha fazla ter, daha hızlı yalan

Belki tercüman tutmalıyım ben de

Hislerimi anlık sükûnlara uğratabilmek için

Kim bilir belki şu buz tutmuş kanıma

Galebe çalmalı maddenin verdiği keyif

Söylesinler

Bu intiharı estetik bulacaklar mı mecmualar

Yemediğim lokmalar arkamdan ağlayacak mı?

Yahut içimde bilenen sirkeyi

Bir sertifikayla takas ederim, iyi mi?

Döner koltuğa binip sırt çeviririm sonra

Nefsime servis edilecek intikamı beklerim

Ne yavan

Ne yavan geliyor en tumturaklı küfürler

Arkaik özlem, altın çağ, kurtuluş

Tragedya, demokritos ve lahmacun

Hayır kuzum siz bu yaz İspanya’ya gidiyorsunuz

Kuzeniniz Lüksemburg’a gidiyor güle güle

Cezmi sen sağ bekte oynuyorsun top geçer adam geçmez

Ben

Yeni bir meslek edindim kendime

Müşterisiz dükkânların siftahı benden

Çerçevelerde göreceğiniz her banknot

Benim cebimden çıkmış olacak, ne saçma

Odamda birikenleri sormadınız:

Bir gerçekçi köy romanı, bir palaska

Blokflüt metodu, zeytin karası misket

Aklımda

Aklımda senelerce söylenmemiş bir ilahi

Göçtü kervan

Kaldık dağlar başında

Ey ana gibi olmayan yâr

Senin raksını izlerken şeytana borçlandım

Gayrı ne feveran

Ne de bir can havli var

Islandı rüzgâra açılacak kanat

Ben onu otuz üç günlük mevsim sanırdım

Meğer tutulacak bir nefesmiş sabır

İçinden ırmaklar akan taşı

Durduğu yerden utandırır

Şiiri Seviyorsun Demek

2011-08-01T16:45:00.001-07:00

Şiiri seviyorsun demek

Fakat yakanda tez solar karanfil

Bir nefreti saklıyor üstelik

Dalsız bir gül kellesi

Bar helâsı sessizliğinde

Biraz terlemiş olsa gerek

Kahkahaya kafiye

Akabinde polemik

Şiiri seviyorsun demek

Bunu bilmemeliydim bunu bil

Aynaya bakma yüzün silininceye dek

Git bir ölüye kendini affettir

Sonra bir panayırın orta yerinde

Herkes seni duyuncaya kadar sus

Ve izin ver ağını sabırla örsün

Gerekirse dudaklarında bir örümcek

Layık ol bir körün renk tahminlerine

Öyle ki rüyasında peygamber görsün

Şiiri seviyorsun demek

Fakat bununla kalmamalı

Köleyi servetinden caydır

Davula kulağını daya onu uzaklara ikna et

Sal bir akşamüstü elindeki son güvercini

Tutuştur parmağını mum alevinde

Veremeyeceğin sözleri bir bir tut

Her mağarada ümmiliğini haykır

Bacağı kırık kısrağın huzuru için

Ölürcesine sevdiğin şiiri unut

Sıfır Beş On Altı

2011-07-21T15:45:00.000-07:00

Saat sıfır beş on altı

Sicilimi temizlemem imkânsız

Gönlünün arşivleri kapanalı hayli zaman

Biliyorum aşınmıştır

Benim sağılmamış coşkumun albenisi

Benim içilmek zorunda kalınmış sigaram

Sana mekruhtur

Ölümüm köy kahvesinin oraletinden olursa şaşmam

Mahşere kalabilir dere suyuna saldığım karpuz

Gocunmam tek bir kanalı çekse de

Merhem diye ezberime sürdüğüm yüz

Bak

Sana medeniyet müzesinde

Ölümün sesini bastırmak

Bin gülüşlü bin meraklı deklanşör sesleri

Bana göz kırpmadan kapatmak teybi

Geçerken o sessiz mezarlıktan

Makamını mahfuz eylesin sükun

Namuslu Kadavra

2011-07-17T08:57:00.001-07:00

Seninle şehre bakıp

Bir yas türküsü söylemeliyiz

Bu meçhul halimizin bile

Şerefi olmalıdır

Belli ki çok özledik

Şekerli yoğurdu ve biber salçasını

Fakat hasret öyle lazımdır ki

Sahi

Çocuksu bir hata diye kenara attığım

Mektuplara niye kıyamam

Nedir hala kanepenin altını bir çeyiz sandığı kılan

Bir muska kadar mahrem

Bu aşk şiirini ben yazmıştım

Evet hasret öyle lazımdır ki

Sahi

Neden bisiklet sırtında uçuşturduğum

O mavisi gök kadar solgun gömlek

Artık üzerime olmaz

Ah hasret öyle lazımdır ki

Bir kamçısız borçtan kurtaracak

Makbuz denli lazım

Ve o denli bulunmaz

Çünkü nizami derelerin beyi

Tasma takmış bizim karabaşa

O karabaş ki

Küçük veletleri sırtında taşır

Şeytanı kokusundan tanırdı

Şimdi havlarsa şayet

Apartman şikâyetçi olur

Bir lokma bir hırka

İki lokma iki hırka

İki lokma bir jeep

Bir jeep ve bir banka

Nemize yetmiyor diye sormuş ozan

Örtmeye yetmiyor günahımızı

El kadar hasır

İncir yaprağı ise ağaçtadır

Ağacı inek yer inek dağa kaçar

Dağlar televizyondadır

Gezelim görelim

Şimdi herkesin gözüne kestirdiği

Namuslu bir kadavra vardır

Şerefedeki megafona binaen

Seninle şehre bakıp

Bir yas türküsü söylerken

Sesin nereye ulaştığını hesaplayabiliriz

Sonra şafak sökünce

Çanak antenlere pisleyen güvercinlerden

Utanmak farz olur

Karneyle ekmek

Ekmekle karne

Raflar reyonlar nasıl böyle çabuk

Sinemizde yer edinir şaşarım

Korktum mu bilmem

Söndü mü yoksa gözümde tüten en son ocak

Ateşin pahası nedir ki

Gel bul bu meçhul halimizin şerefini

Anlat maçanı sıkıp

Kahveci Raif’e nevrozlarını

Tarkovski Rusya’nın – o zamanlar Sovyetler –

Sol açığı değilse

Şu elimdeki papaz as ne işe yarar

Bedava çay içmekten başka

Teselli deme ulan bu bir kumar

Tavşanın kanına girmiyor muyuz her akşam

Şekeri zamlı bulmuyor muyuz sabaha kadar

Sonra sen bir sigara sarıyorsun

Babanın emekli maaşı var

Ağabeyinin sigortalı işi

Küfrediyoruz bizi seçmeyen kadınlara

Kadınlar polis çağırıyor bunun üzerine

Mahallenin çocuğu değilsek

Dayak cennetten çıkıp geliyor

Hem ilkel hem de komünal

Yasın türküsü mü olur bu düpedüz bilmem ne

Delirmeye cesaret aratan bir ahval ve şerait içinde dahi

Damarlarındaki asil kanda mevcut olan

Keyif verici madde

Başlarım şimdi toplumun kültür genlerine

Karar ver hangisi önceydi

Ay’ın yarılması mı yoksa

Ayak basılması mı Ay’a

Eğer yine uykumuz gelirse

Uykudan önce ben genç bir kadını düşünürsem

Arabesk huylarımı ıslatarak

Annemi düşünürsem kurumuş saksısını

Rabbi düşünürsem onu delikanlıca sevdiğimi

Türkümüz yine bitecek demektir

O halde eline yaz tükenmez kalemle

Kurdele bağla olmadı

Jilet vur görünen bir yerine

Utanmaya fırsatımız olmasın

Hatırlatsın her bakışıyla her vatandaş

Ve bırak sorsun onlar şiir nedir

Bileğimde Bir Gülün Bittiği Seher

2011-07-15T05:29:00.000-07:00

Bileğimde bir gülün bittiği seher

Tasmasız bir köpeğin

Son uluyuşudur ezanla

Ateş dayanamaz

Kan olur

Gece yorgunu bir yıldızın

Son titreyişini anla

Naçar akacaktır nehri

Topraktan arınana değin

Değinemediği dumanla

Biter yarasanın kahrı

Sağırlık duyulmaz olur

Bileğimde bir gülün bittiği seher

İliğimde gezinen zehri

Keşfedip çıkaramadığım

Protez ellerim yüzünden

Delinmiş bir yüreğin

Son hamlesini anla

Yüklendiğin her sevincin

İzni benim günahımdı

Kavgaya çağırırken şehri

Farz et ki bir güvercin

Son bahara yakalandı

Bileğimde bir gülün bittiği seher

Güneş doğmaz zaman kudurur

Çünkü tenimde hala

Derilmemiş ellerin durur

Dikenin kendi yaprağına

Yattığı secdeyi anla

Varıp unutulduğu yere

Bir yâre

Usulca kurur

Kızıl

Akıtıldığı kanla

Renginden kurtulur

Zehirli Çiçek

2011-07-12T16:36:00.000-07:00

Sen de çek

İstemem

Çeken bilir

Bülbülün bağlandığı gonca

Açılınca

Zehirli çiçek

Sen de çek

İstemem

Saçılınca

Belki yüzün solar

Düşersin

Bir secde

Karanlık

Anlasan da neden

Sen de çek

İstemem

Oysa sendin bana

Bütün mesele buydu

Bütün masallar da

Bırak

Ve bırakılan ol bana

Seni ben bilir

Susacağım

Dudaklarına

Kapanarak

Sus ve Sına

2011-07-09T16:42:00.000-07:00

Fahişelik

Gittikçe kolaylaşır

Nefret köpek kuduzu

Sus ve sına

Tutabileceğin acıyı

Sus ve sına

Yazgın çeyizindir

Bu günler değil

Bunlar gün değil

Gün

Romeo’nun öldüğü gündür

Mecnun’un hançeriyle

Şimdi sus ve sına

Mürekkep kurudur

Kan ise ıslak

Bırak şüphe koklasın

Ve ölü sansın seni

Günü beklemesini

Karıncadan öğren

İman sessizcedir

Masumun gazabına

İman işkencedir

Sus ve sına

Kırbacın sesini

Yaz alnının

Ortasına

Affetmek

Öldürmektir

Telaş

2011-07-09T16:40:00.000-07:00

Bir telaşı taşıdım ben

Sıra sıra bulutların altında

Kırılmış silecekleri kim bilir hangi piç

Beyaz Broadway’in içine

Gelinleri bindiremezdim öyle ya

O halde dil şad olacak diye demeliydim

Kaç yıl avuttu felek

Ama boğaza değin yükselen aside

İşte bu benim acımdır diyebildim

İşte bu burnumdan saldığım duman

Yandığıma işarettir

İçimdeki telaş açığa çıkmamalıydı

Onu ben bir gül tohumu olarak

Toprağa bırakmalıydım

İnsan

İsim ve imza sahibi olabilirdi

Bir lokmayı geçirmek için gırtlaktan

Yutkunmak kâfiydi

Oysa damarda akan kana itiraz etmek

Yani o iyi bilinen merhumların derdi

Bilinmeyen bir denize dökmekti kanı

Şehre sırtımı dönüp

Gölgemi önüme aldığımda

Geriye sadece beklemek kaldı

Bir yıldız kayıncaya dek

Göz kırpmadan beklemek

Tövbe

2011-07-08T05:22:00.001-07:00

Çeliğe ve akla geçit vermez

Bir dağın başında edindim korkumu

Ona gelin bulmak için gezdim

Gündüzü sinmiş şehirleri

Çünkü yaraşır dedim bu korkuya

Yaraşır dedim bir jilet

Şah damarıma yakın dursun

Oysa ne ağrı kesiciler

Ne cüzdanımdan geçen sayısız bilet

Akıtabildi rüyalarımı

Bir kının içine

Soğumadan

Lehçemi yalnızcaya devşirip

Yalnızca seyretmek düştü bahtıma

Korkusuzların yüzündeki tükürük lekesini

Ki onlar

Korkuları kalmayınca sevişebilirlerdi ancak

Ancak o zaman süt verirdi memeleri

Bir elektrik sobasıyla ısınarak

Haşyetin kükürt kokusuna

Hiciv düzerlerdi geceleri

Ve saklardım ah saklardım

Ruhumun üstüne kusarak ıslattığım

Kibritlerimi çok saklardım

Vay bana

Vay bana saman kâğıtların tenine

Ayarladığım yüzümün daktilo izleri vay bana

İçimdeki tövbe kapısını bağlayan zincir

Seni ben kendi ellerimle ördüm

Bir düğümü çözdüğümü sanarak

Şimdi dilimi yılanca sakınarak

Söylediğim yalanları bir bir say bana

Keseceğim çünkü kasem olsun

Ateşten korkan ellerimi keseceğim

Sızlasın istemem bir yağmur duasında

Gücenir yoksa avucuma değen su

Çünkü yaraşmaz çocukluğuma

Bir ölümlünün korkusu

İmdat

2011-07-05T15:11:00.000-07:00

Bir öküz sallayınca başını

Bu yanlıştır der

Ellerine mahkûm bir adam

Tutar

Öküzü sabana koşar

Ve dünya düşer

İşte böyle kalktı örtünün örtüsü

İşte böyle kapalı bulup

Yok sandığım gözlerimde

Tarihin görüntüsü

Çarşıya uymayan hesap

Ev hapsidir

İmza

Başkalarının yalancısı

Düşünülsün isterim

Bir hane nasıl mahpus ile birleşir

Dile kolay derler ayrılık

Oysa zevksiz bir günah denli zordur

Dile ayrılığı getirebilmek

Evvelden ve şimdiden

Dile zor

Bana değildir

Mesela

Kayıtlı mıdır devlet arşivlerinde

Şeytan’ın küfrettiği yıl

Adem’in elmayı kopardığı gün

Kaçıncı ayın kaçıdır

Hangi sayı ikna olur

Habil’in öldürüldüğü

Saati göstermeye

- Sahi Kabil neden hep

karışagelir Habil’le? -

Bilmem bu mudur sebebi

Kuyruğunu kovalar durur

Hep peşinde kalır geleceğin

Mutluluk sanatkârları

Yine de kanı temizleyecek olan

Ölüler değildir

Sözüm Nietzche’den dışarı

Ne yapıp edip öğrenmeliyim

Bir bakire nasıl doğurur

Hangi dokunuşla

Nasıl can verilebilir çamurdan bir kuşa

Hangi nefesle

Ve nasıl susulur

İmdat diye bağırmak isterken

Öğrenmeliyim çünkü zamanıdır

Mezarları soyulmadan

Ölüler nasıl diriltilir

Hangi sözle

İsimsiz Köpek

2011-07-02T16:17:00.000-07:00

Bir anne eliyle serilse sessizlik

Mecbur deli kan kuruyacak

Bitti bitecek nihavent artık işitin

O gençliğin çağırgan şarkısıydı

Her güfteye esneyebilirdi

Umulmaz teniydi gelinciğin

Ona kırmızı denemez

Son kadeh boşaldığında

Sıradan bir gün kadar yasak

Bilmem beyler bayanlar

Hiç aklınıza gelmiş midir

Hangi meblağ sizi koruyacak

Hangi ipek hangi saten

İsimsiz bir sokakta

İsimsiz bir köpekten

Hoyratça diş biler sabaha

Ona yalnızlık denemez

Bilinsin ki bazı çocuklar

Bohçalarında mumlar

Uğurlu bir günaha

Yürümeye ant içtiler

Haydi bölüşün kalanları

Mutluluk makineleri çalışsın

Sırçası solmuş dükkânlar

İflas edinceye dek

Ona ben denemez

Çünkü benin yolu tehlikelidir

Kıldan ince kılıçtan keskin

Ağlar vahabi uğraklarında

Bir doyumsuz sevgilinin

Çünkü benin rüzgârı delidir

Bir yangın çıkarabilir sebebi sudan

Bir tükürükle yeri gelir

Söner ilk baharda bir volkan

Çünkü bir çocuğun kalbinde kin

Bir beyaz gül narinliğindedir

Sonra

2011-06-28T14:34:00.001-07:00

SONRA

Sokağa çıkar çıkmaz gökyüzüne bakıyoruz. Her zaman altında yürüdüğümüz derinliği sonsuz olan bu tavana ne kadar az bakardık oysa. Hava kapalı. Yağmur yağacak. Sabah namazını kılmış bir ihtiyar geçiyor yanımızdan; gri bir cüppeye sarınmış, beyaz takkesinin altından ağır ağır yürüyor. Bizi görünce selamın aleyküm diyor, aleyküm selam diye karşılık veriyoruz. Park etmiş arabalar önümüzü kesiyorlar. Fırıncının çırağı dükkânın içinden şaşkın bir gülümsemeyle selam veriyor. Geçti bacağımız çok şükür. Kangren falan olmayacağız.

Derken Bakkal Sercan çıkıyor karşımıza, Sercan Ağabey. Dükkânı açmaya gidiyor olmalı. Kesiyor önümüzü, tokalaşıyoruz. “Nereye böyle sabah sabah?” Nereyeyse nereye, öğrenip ne yapacaksın sanki, dünyayı değiştirmeye gidiyorum, peşimden mi geleceksin? Üzerimizde bir imtihan öncesi heyecanı var. Hava da serinmiş. Bir şeyler geveledik işte.

“O Ömer’e söyle, yanıma bir uğrasın” diyor, manalı manalı. Ömer’in bakkala borcu var, bu yüzden her gün yolunu değiştirmek zorunda kalıyor. Bunları kediler daha iyi bilir. Yine çöp poşetlerini dağıtmış arsızlar. Yolumuza devam ediyoruz. Dükkânlar hala kapalı. Şurada bir manav varmış meğer. Yanında bir iç giyim mağazası. Terzi Feridun. Bir terzi olsa olsa Feridun olurdu artık.

İlk baş ağrımızı bu yolda yaşıyoruz. Son derece şiddetli bir baş ağrısı. Öyle ki, gözlerimizi zor açık tutuyoruz. Hatta boş bir kaldırım kenarına çöküp, şakaklarımızı ovuyoruz. Başımız, sanki bir yere sıkışmış gibi. Üç, beş dakika oturmak zorunda kalıyoruz. Herhalde birden temiz havaya çıktığımız için oldu, diyoruz.

Üniversiteden arkadaşlar, nedendir, internetten onları güldürecek videolar izlerlerdi. Biz de gülerdik, neye güldüğümüze pek aldırmadan. Ama dünyayı kurtarmak bir türlü çıkmazdı aklımızdan; bu kutsal görevin üzerimize sinmiş ciddiyet havası, sıkça alaya maruz kalırdı. Güzel kızlar ve güzel yemekler vardı. Oysa bizim kulaklarımıza… başımız çok ağrıyor… ince ince bir kar yağar türküsü çalınıyor. Karlı bir günde. İnternet kafenin yerleri çamurlu. Arka masaların birinde, askerin biri kanlanmış gözlerle porno izliyor. Her gece, sıkıntı nöbetleriyle kendimizi sokağa atardık. Güzel kızlar ve güzel yemekler kaygılanırdı. Bir gece, Beşiktaş’ın şampiyon olduğunu, temkinli bir ölümden döndüğümüz caddeyi dolduran klakson seslerinden öğrenmiştik. Ah, Beşiktaş. Masaları yumruklamamızın sebebi. Tıklım tıklım bir araba yanımızdan geçerken, içlerinden biri “İbne Fenerli!” diye laf atmıştı bize. Oysa biz Beşiktaşlıydık, fakat binecek bir otomobilimiz yoktu. Çorlu Beşiktaşlılar Derneği’nin anason ve sigara kokulu alt katında, tırnaklarımızı kemirirken Beşiktaşlıydık biz. Şiddetli bir keşke anlamıyla, “ulan” demekti, Beşiktaşlı olmak; mağlubiyetle sonuçlanan bir derbi maçından sonra, ağzımızın bütün tadı kaçmış bir halde eve döndüğümüzde, maçın televizyondaki özet görüntülerine kanlı vahşet görüntüleriymiş gibi bakamamaktı. Kaldırımdan yürürken ellerimi montumun cebinden çıkarmadım, başımı kaldırmadım. Yoldaki büfeden bir Mavi Tekel 2000 almıştım. Hem ucuzdu, hem de idare ediyordu işte. Sonra, bahar gelmiş neyime. Şu baş ağrısı… Nasıl…

Sırtımıza bir çarmıh yüklemişler demeye dilimiz varmıyor artık. Dilimiz nereye varıyor ki zaten. Çok çok, baş ağrısına. Ama o diş ağrısı yok mu. Sol üst azı dişlerimizden biri çürümüştü. Öyle birden bire değil, ağır ağır. Küçük küçük parçalar kopmuştu. Küçük dediysek, elimize aldığımızda küçük; yoksa ağzımızın içinde bir bilye büyüklüğündeydi. Bıraktığı boşlukta ise, dilimiz kaybolur giderdi, varamazdı bir yere. Sonra gecenin bir vakti ağrısı tutardı. Erdal Ağabey hala çek bozdurma ümidine sahipti o zamanlar, bizim fakirhanedeydi. Gecenin üçünde lavaboya gitmek için kalktığında, salonda bizi tek başına oturur görünce, ne oldu diye sormuştu. Dişimiz ağrıyor demiştik. Ağrı kesici de yoktu. Paramız da, zamanımız da, hevesimiz de. Ama diş ağrısı beter bir şeydi. Çaresi var dedi Erdal Ağabey, bir saat boyunca kıvranacaksın, ama sonra bir şey kalmayacak. Tamam dedik. Çürüğe tuz bastı. Dediği gibi, bir saat boyunca kıvrandık. Acıdan gözlerimizi açamadık. Dişimizin kökündeki bütün sinirler ölünce, acı geçti. Rahatladık. Sinirlerimiz boşandı. Güldük. Ağladık. Öyle yorgun düşmüşüz ki, uyuyakaldık. Rüyamızda lunapark balerinini gördük. Eteklerinin ışıklarını yakmış, tek başına dönüyordu. Sonra diskosunda kadın pazarlanan otelin arkasındaki dar sokağın girişindeki kasetçiden, Ferdi Tayfur kasetleri aldık. Dinlediğimiz teybin markası da Grundig’ti. Dinlerken balerini düşünüp efkârlandık. Balerine âşıktık biz. Kısa, kırmızı saçları vardı, kocaman mavi gözleri, kalın kirpikleri, her daim şen bakışları.

Kendimizi telefon kulübesinin önünde bulmamız belki uzun, çok uzun sürdü, belki de sürmedi. Bu hikâye nerede başlamıştı ki? Cüzdanımızı çıkarıp, içindekileri döktüğümüz zaman mı? Yoksa Ömer’e ilk kez merhaba dediğimiz zaman mı? Yoksa Selda bizden ateş istediğinde mi söz vermiştik kulluğa, haberimiz olmadan? Ve işte kurumsal bir “hoş geldiniz” yazısı; telefonun dijital kadranında. Kartı yerleştirin. Kalan kredi: 3. Makine, kimi arayacağımızı bilmiyor. Bilse, hoş geldiniz demeyebilirdi. Ama artık bu hikâye bir nihayete ermeli. Bir hayalet gibi peşimiz sıra gelmemeli. İnsanlar, Mecnun’larla alay ederler. Komadaki hastanın fişi çekilmeli. İnsanlar, bazı hayati tecrübeleri ciddiye almamayı başarabiliyor. Bu bir zekâ sorunu da olsa, kaç yazar? Selda bizden ateşimizi istedi ve biz ona ateşimizi verdik. Artık onun sorumluluğunu alamayız. Gelmiş ve gelecek bütün esmerler ilk bakışta ona benzememeli. İnsanlar, derler ya. İnsanlar, doğar, büyür ve ölürler. Aslında çoğu sadece doğar ve ölürler. Benimsemiş olduğumuz birtakım değerler ki, sorsalar kâğıda da dökemeyiz, sadece uğruna küpüne zarardan başka etkisi olmayan bir hırs besleriz; onların sadece kuş bakışı vardır. Unutmak, kâh bir kabiliyet, kâh bir zaaf ise ve her halükarda bunlardan biri seçilecekse; bizim canımız yandı. İnsan, vücuduna giren mermiyi, ilk anda hissetmez derler. Jilet kesiğinin acısı da gecikir. Ve sonra, şehir içi dolmuşlarında kokusuz bir ceset gibi arka beşlinin kenarında oturur, indiğimiz an yakacağımız sigarayı düşünürken kaçtığımız şey, tanımadığımız insanların arasında kendimizi önemli hissetmek arzusu değildi. Canlılığı koruma güdüsünün bu denli dolaylı erdemlere, takıntılara yahut her neyse, böyle uzak davranışlara ve kişilik bozukluklarına dönüşmesinden hoşnut olmamaktı. Bazen kimseyi sevmediğimizi fark eder ve kendimizi bir dolandırıcının tek sığınağında, zekâda bulurduk. Unutmak, kabiliyet mi, zaaf mı? İşte numara. İşte Selda’nın telefon numarası. Son kez çeviriyoruz ve unutuyoruz. Artık onun ne halt ettiği bizim için hiç mi hiç önemli olmasın. Aklımıza geldiğinde içtiğimiz sigara adedi, yalnızlığımızı ölçmesin. Onu bir ayna gibi üzerimize tutmayalım. Yaşasın devrim! Acaba hangi gece, uykuya dalmadan evvel içimizden üç İhlâs bir Fatiha okumayı bırakmıştık, hatırlar mısınız? Peki o gece, hangi düşüncedir ki, rüyaları zaman süzgecinden geçirip gerçek kılmaktan başka bir esası olmayan bu Araf sakinlerini, kapı kapı dolaşan tencere takımı satıcılarının, mecburi arzululuklarına hapsedebilmiş? Üstelik, müze soyguncuları gibi hiç şüphe duymadan yalan ile gerçeğin yerini değiştirerek.

Telefon çalıyor. Uykulu bir ses. Alo demeli. Ve biz de ruhuna Fatiha okumalıyız: Selda, sen bizi kör kuyularda merdivensiz bıraktın. Yusuf, hiç çıkamadı o kuyudan. Hayretler içerisinde kalabilirsin. “Hala mı?” diye sorabilirsin. Sorma. Bu soru bizi çileden çıkarır ve daha büyük başka bir çileye sokar. Sana neye sebep olduğunu gösterebilme ümidimizin sona erdiğini bildirmek gayemizden haberdar olabilecek kavram zenginliğine sahip misin, bundan asla emin olamadık, şakaklarına dokunma hakkına sahipken bile. Şimdi üzerinde hiçbir hakkımız yok. Ama sen, belki bir sözünle bizim o hayallerdeki büyük hikâyeleri, büyük romanları ve can alıcı şiirleri yazmamızı sağlayabilecek güçtesin. Ne yazık ki, bu gücü sadece sen kullanabilecekken, ona biz sahibiz. Sen, yumurtadan çıktığımız an gördüğümüz şeydin. İsrailoğulları’na vaat edilen topraklar. Tanpınar’ın romanında aşk ve mekân birleşir derler, bilimseldir bunlar, romantik deme. Oysa biz, aşkla sadece mekânı değil, ezelden ebede bütün huylarımızı birleştirdik. Mesela, nasıl sigara yakılır? Nasıl otobüs durağında beklenilir? Bu soruların cevabını sen, evet sen, hususi levh-i mahfuzumuza yazdın. Bakarsın gün gelir, artık başka gelecek planları yapmaya başlarız, iş, güç, ev, araba, çoluk, çocuk, sigorta, dükkân, iyice köpekleşiriz, kitaplara bakacak yüzümüz kalmaz. O zaman anlarız, Ankara’nın, talihsiz ümitlerden ibaret olduğunu. Bu gri şehrin, denizsiz şehrin, bürokrasi, siyaset, konsolosluklar, bakanlıklar ve bütün bu içi geçmiş yaratıların, 19 ve 23 yaşları arasında hevesli bir ruhun hayallerinin cesetleri olduğunu kabul etmek zor mudur? Başarabilirsen, bir gün bizim anıt kabrimize gel, bizim anıt kabrimiz Varoşevler’de. Ne zaman gelirsen gel, onu bulacaksın. Çünkü geldiğinde, onu bulmaya hazır olacaksın. Seni bağışlıyoruz Selda. Dilemediğin bütün özürleri kabul ediyoruz. Hayatta başarılar dilemekten ziyade, hayatta bir başarı varsa onun ne olduğunu bulmanı dileriz. Dertler bizim, çile bizim, mutluluk senin olsun demiş şair, bize de bu affedebilme mutluluğunu bağışladığın için teşekkür ederiz. Mahşerde tanışabilmek dileğiyle, elveda.

Oysa, mikrofonik bir kadın sesi geliyordu kulağımıza ahizeden:

“… böyle bir numara kullanılmamaktadır …”

Serçeler ve güvercinler, şafağın gösterdiği rızıklarını, yürüyenlere hiç aldırmayan, meskûn bir kardeşlikle topluyorlardı; simit susamları, ekmek kırıntıları, çer ve çöp. Bunu gözlerimizle gördük. Metro durağının kepenklerinin açılmasını beklerken, sanki sökülmüş diyeceğimiz gözlerimizle başka bir yuvadan gördük. Sağımızda, bir kuruyemişçi, geceleri kapatırken dükkânın içine soktuğu dondurma dolabını, dışarı çıkarıyordu. Ondan bir paket sigara aldık. Selamın aleyküm, bazı dükkânlarda geçerken, bazılarında geçmez.

Metroda çantamıza bir yastık görevi verecektik. Heyecansız bir cinayet işlenebilir miydi? Ve bir tohum, toprağa düşerken ne kadar ses çıkarırdı? Bazen, Ömer’e sorardık; “Bu metroya kaçıncı binişin? Bu merdivenleri kaçıncı çıkışın? Bu apartmanın kapısını kaçıncı açışın? Bu kaçıncı sigara söndürüşün? Evine giden bu yoldan kaç kere geçtin?” Ömer, bir sayı ile cevap verirdi, çok basamaklı bir sayı ile. Sonra metronun açıldığı zamanlardan bahsederdi, “eniştemle bindik, önce buna, sonra ötekine.” Biz, evimizin merdivenlerini çıkardık, çocukken saydığımız gibi, on sekizer, on sekizer. Ellerimize nasıl hakiki birer el görevi verebiliriz? Telefondaki mikrofonik kadın, bu sefer durak isimlerini söylüyordu. İşlerine giden insanlar bacak bacak üstüne atıp, gazetelerini okuyorlardı. Arka sayfada suratı bir hava topuna kafa vururken çarpılmış bir futbolcu, yahut bikinili bir güzel, gözlerimizin işlevini bozuyordu. “Sıfırlama kağıdı”nın ne olduğunu sadece askerliğini yapmış olanlar mı bilir? Ve kim biliyor, söylediğimiz en büyük yalan nedir? Sırt çantamız bizi otogara taşırken, ona ağırlık yapmasın diye, ünlü Alman düşünürlerin modernizm eleştirilerini, çöken bir ulus paradigmasını ve basımevlerindeki, stüdyolardaki büyük israfı bir kenara bıraktık. Büyük israf, gördüğümüz buydu şimdi; pahalı ve ucuz bütün çantalarda, bütün elbiselerde, bütün saat ve cep telefonlarında, bütün takı ve aksesuarlarda. Metro istasyonları neden karanlık değildi: eşlerinin arasında durmaksızın titreyen bir flüoresan lamba, tünelin kara duvarına hiç utanılmadan yerleştirilmiş bir monitör, yolcuların canları sıkılmasın diye, telefonda bekletilenlere dinletilen Bach gibi, bir monitör ve dijital saatin kızıl kadranında bile, çekirdeğe sinmiş bir kir kadar yüzsüz, büyük israfı görebiliyorduk. İnsanlar mı? Caddelerde yürüyenler, büyük kalabalık hani. Onları yazarlar anlatırlar. Bu da büyük bir israftır. En büyüğü belki de.

Sonrası… Sonralar hep tatsız olmuştur; bir başarı sonrası kadar tatsız. Otogar mesela, nice vuslat ve ayrılıkların yaşandığı soluk bir mekân olarak, olabildiğince tatsızdır. Şimdi paramız olsa, şu kitapçıdan bir hevesle kitap alacak olsak, yolculuğumuzun başında üç beş sayfasına bakıp, geri kalanında ise bir bebek gibi kucağımızda uyutacağımızı biliyoruz. Bilet alacağımız seyahat acentesinin memurunun gömleği bile tatsızdır, üstelik yol boyunca hayal ettiğimiz öğrenci indirimini de yapmaz. Sonra, peronumuzda otobüsü beklerken önümüzden arabasını ağır ağır ittirerek geçen çaycıdan alacağımız her mamul, ücretiyle de doğru orantılı olarak, üstüne üstlük ilk anlamıyla da tatsızdır. Yersiz bir gerilimi de yaşarız; bir tanıdığa rastlama gerilimi. Fakülteden bir arkadaşın o hayâsızca bir neşeyle soracağı, olası “Hayrola? Nereye yolculuk?” sorusu, yalnızlığımızı berbat edebilir. Bereket, yolcu bekleme yerinin metal koltuklarında kalçası üstü yatmış, bütün feodalliğiyle uyuyan bir adamın boynuna dolanmış, kırmızı, siyah ve beyaz renkli bir kaşkol görürüz, bu bizi daha sonrası için teselli eder. Diğer yolcular, gitmek için bekleyenler, gelenler, hepsinin yüzlerinde paramparça bir uykunun tatsız kalıntıları mevcuttur. Mikrofonik kadın burada da karşımıza çıkar; bu sefer otogar içerisinde sigara içilmesinin yasak olduğunu, kalkış saati gelen şoförlerin otobüslerini acilen kaldırmadığı takdirde ceza yiyeceklerini, sinirlerimiz iyice bozuluncaya kadar tekrarlar. Üstelik aba altından sopa gösterir, “yasa gereği” der ve sonra da teşekkür eder. Devlet, bütün tehditlerini bize bu kadının yumuşak ve ruhsuz ses tonuyla savurmakta, savurmaktadır.

Sonra, otobüs gelir. Birkaç ihtiyar, bavullarına müteakiben birtakım feodal çuvallarını muavinlere, bagaj olarak teslim etme telaşına düşer. Biz, otobüse gireriz. Yolcuları süzerek, arka taraflardaki koltuğumuza ilerlerken, koridorda birtakım modern eşyalarını üst raflara yerleştirmeye çalışan kocaman bir kadına kurumuş bir gırtlaktan güç bela çıkarabildiğimiz “pardon” lakırdısını ederiz. “Pardon, matmazel!” Bize izin verir ve biz geçeriz. Pencere kenarındaki koltuğa oturduğumuzda, birileri aşağıdan el sallar, kazasız belasız yolculuklar dilerken, bizim tek duamız, yanımızdaki koltuğun boş olmasına dairdir. Öyle de olur, otobüs kalkar, arka koltuklar boştur. Ön çaprazımızda gözlüklü bir adam, muşamba masa örtüsü desenli gömleğinin cebinden klasik lacivert bir tükenmez kalem çıkarıp, elindeki at yarışı bültenini kurcalamaya başlar. Sonra uykusuzluktan suratı erimiş, oldukça jöleli genç bir muavin, nerede ineceğimizi on dakika arayla üç defa sorar. Çünkü Allah’ın hakkı üçtür. Sonra koridorun karşısında, bir okyanus mesafesinde, bizim gibi pencere kenarı sevdalısı genç bir kadının oturduğunu görürüz. Kulaklarında müzik çalarının fıstık yeşili kulaklıkları ve pastel renkli eşofmanlarıyla o bir üniversite öğrencisidir. Onun macerasını biz, inanmazsınız belki, ama baştan sonra biliriz, ismini bilmediğimiz halde. Sonra, sonra, ve sonra, otobüs kalkar. Muavin, listesini kontrol ettikten sonra, dünyanın en anlaşılmaz Türkçe’si ile, dosya kağıdına yazılmış anons metnini mikrofona okur; bizi tercih ettiğiniz için bilmemneler. Sonra, servis başlar. Şehir azalmıştır. Sanayi sitesini görürüz. Otomatik gişelerden geçeriz. Amerikan kahvemiz ve kekimiz biter. Kolonyalı mendilimizi saklarız, bir ev hanımı anne içgüdüsüyle saklarız onu. Şehir bitince, viyadükler ve tüneller başlar. Yamaçlar gelir, ağaçlar gelir. Küçük yerleşim yerleri, terk edilmiş gibi görünürler gözümüze. Dağ yamacındaki bir köyün minaresini görürüz. Yol kenarında bir yer evinin bacası tüter, bahçesinde çamaşırlar asılıdır, çatısında çanak antenler vardır. Belki deriz, o evin içinde bir çocuk televizyona atari bağlamış, Mario oynuyordur ve prensesler kurtarılmakla bitmiyordur. Yol tabelalarının bazıları, çingene kervanlarının arabalarında tavan malzemesi olmaktan kurtulmuştur ve yağmur sularıyla özgürce paslanmıştır. TRT FM’in frekansını söyleyen devlet tabelaları ise paslanmaz, onlar ölümsüzdür. Sonra, hiç niyetimiz olmamasına rağmen daldığımız uykudan, bir mola yerinde uyanırız. Uyanır uyanmaz, eşofmanlı öğrenciyle göz göze geliriz. O da uzun saçlarımıza bakıp bizi öğrenci sanmaktadır. Oysa biz, adam öldürmeye tövbe etmiş bir silahşoruz, yeni işimiz de rahiplik. Aynı anda koltuktan kalkınca, biz ona elimizle “matmazeller önden” işareti yaparız. O da bir teşekkür tebessümü sunar bize. Mola yerinde bir takım modern otobüsleri bir takım feodal adamlar hortum taktıkları fırçalarla yıkamaktadır. Gece olsa, gözlemeci gözleme diye ve benzin istasyonunun marketindeki tanımsız adam da pişmaniye diye bağıracaktır, lakin gündüzdür. Serindir. Titreriz.

Umumi tuvalete işeriz. Aynaya bakmadan ellerimizi zoraki çalışan kurutma makinesinde yarım yamalak kurularız. Çıkarken bozukluklarımızdan biriyle daha vedalaşırız, acımız dinsin diye elimize kolonya dökerler. Artık şu parası peşin alınan pahalı çaylardan içmeye hazırız. Sigarasını fazla içip, çayı katık ederken, yan masada oturan feodal bir adam, töresi gereği paranın peşin istenmesine tepki gösterir. Adam büyük ihtimalle bıyıklıdır. Derken, öte yanımızdaki masaya eşofmanlı öğrenci oturur. O da çay içmektedir. Sigarası bizimkinden pahalıdır. Üstelik o tost da yiyebilmektedir. Onunla evlenebilsek, biz de tost yiyebiliriz. Ama biz doğuştan gururluyuz, üstelik muhtemelen ondan çok daha zeki ve bilgiliyiz ve üstelik, yaşasın devrim! Bakışlarımıza bu fikirlerimizi yansıtmadan tostun uzayıp giden erimiş kaşarlarına bakarken, bizi yol boyunca takip etmiş sırt çantamız Selda’yı unuttuğumuzu düşünüp, sahtekâr olduğumuza kanaat getirebilir. Derken, mikrofonik kadının burada da peşimizi bırakmadığını öğreniriz: şuraya giden bu turizmin o yolcuları, lütfen otobüsünüzdeki yerinizi alınız ve fantezilerinize orada devam ediniz, zira aranızda otobüsü kaçırdığı takdirde intihar edebilecek ve kamuya kötü örnek teşkil edebilecek fakir ama gururlu gençler olabilir.

Yolculuk devam eder. Masa örtüsü gömlekli adam altılısını yapmıştır, ganyan bültenini katlayıp, sonsuz derinliği olan gömlek cebine ustaca yerleştirir. Eşofmanlı, uykusuna kaldığı yerden devam eder, ona darılırız, güceniriz. Çünkü bizim uykumuz kaçmıştır, İstanbul’a yaklaştıkça, hatıralarımız hızlanır. Hayatımız, o meşhur yolculuk teşbihiyle, son derece koyu ve ağır bir kıvama gelir. Ömer, şimdi kim bilir ne yapıyordur? Şenol’un evini bulabilecek miyiz? Bulamazsak, nereye gideceğiz? İşin kötüsü, biz de dünya gezegeninde tarifi müşkül seyrini sürdüren âdem soyunun mensuplarından biriyiz. Galiba korktuğumuz şey, hatta korkmaya bile korktuğumuz şey, başımıza geldi. Kaybettik. Bir müsabakayı mı, bir iddiayı mı, bir tılsımı mı, bir gücü mü, bir yolu mu, aklımızı mı, ruhumuzu mu yoksa büsbütün hayatımızı mı, bilmeyiz ama, kaybettik. Kaybettik ve bundan sonra kazanacağımız her şey kaybettiğimizin ne olduğunu defalarca anlamak olacak. Bari, diye başlayacağımız bir cümlemiz olsa bari. Varsın olmasın, kolonyalı mendilimizi sakladık.

Kara Yazı

2011-06-23T14:17:00.001-07:00

Mezarlık çeşmesinden

Gözyaşlarını içtim

Ölmüşlerin

Çocuk duası kadar berrak

İhtiyar elleri kadar serin

Henüz ağarmadan

Semanın saçları

Ötüştüler serçeler

Görünmüyorlardı

Çarpıştılar ezanlar

Serviler kadar vakur

Toprak kadar emin

Yaşayanların uykuları

Ölülerinkinden derin

İlk ışığı saplanınca

Güneşin

Bir an saklayamadılar

Kara yazıları

Cümlesi kesilmiş

Gırtlak çaresizliğiyle

Kahroluyorlardı

Dikenleri

Çalınmıştı güllerin

Gözlerimin

2011-06-07T17:48:00.000-07:00

Engellemek için düşüşü

Atılan ağırlıklar gibi

Nereye haykırsam

Yankılandı yalnızlık

Esrarlı şiirler gibi

Ah beni okyanus

Dibinde bir inci gibi

Yalnız bırakma

Razıyım avucundaki karanlığa

Sonsuza dek

Koru bekâretini

Gözlerimin

Dibinde bir inci gibi

Nereye haykırsam

Sonsuza dek

Yankılandı yalnızlık

Engellemek için düşüşü

Razıyım avucundaki karanlığa

Atılan ağırlıklar gibi

Ah beni okyanus

Yalnız bırakma

Koru bekâretini

Esrarlı şiirler gibi

(3'lü kör düğüm: aynaya ay diyorsak denge seker)

Kumar

2011-06-05T15:22:00.000-07:00

Gök gözünde

Gözün kanı şeffafsa

Sonra sonra yıllar

Hala arar mı insan

Kaybettiğini

Bir doğru söz yetecekti

Hasta adama

Yaranın kimi mahzun

Kimi öfkeli

Ölüm dediğin anadan doğma

Ve aşıklık

Yasak bir içki kadar ender

Ve sorulur

Mecnun'un sonu nasıldı?

Asıl yaşamak ah asıl yaşamak

Mum ışığında kumar

Kulağı seste

Gözü kiriştedir

İnsan her nefeste

Bir şans umar

Bir daha sarhoş edebilmek için

İçindeki yorgun çocuğu

Hileye göz yumar

Beşikmezar

2011-06-05T14:28:00.000-07:00

ey hasretim

dön

yüzünü bana

gözünü bana

sözünü bana

ve en son

bir anne eliyle

ateşime bak

dokun alnıma

sev saçlarımı

tel tel yalnız

perçemleri kaldır

alın yazımı oku

bir kan pıhtısıydım ben

kırmızıyı tatmamış

öğreneyim ne kadar

öldürürmüş yaram

ne kadar acı taşıyabilirse

güzel bir koku

bir kara çamurdum ben

ateşi tatmamış

nasıl oldu şeytandan

öğrenebildim adını

Saklı Ümit

2011-06-01T16:51:00.001-07:00

Bir ümide razıydım

Saklardım onu her günün ışığından

Gözlerime saklardım

Geceler boyu

Yıldızları aşan
İnleyişi

Ateşler yakılınca sokaklarda

Tarihin öfkesi

Fışkırınca

Karanlıklardan

Hangi gölgeyi taşıyan yüzümde

Bıraktığın bir sitem

Öldüresiye seni

Barındırır

Kabil’in mezarında Habil kadar

Bütün imkansızlardan soyunmuş

Kor gibi çıplak

Duman gibi özgür

Karıncalar izler adımlarını

Ateşler yakılınca sokaklarda

Kor gibi keskin

Duman gibi cesur

Aşk

Yakalasın nefretimi

Konuşmaya hal
Konuşmaya mahal bırakmasın

Öpüşsünler

Yeter

Yoksa bu yangın

Kanıma sıçrar

Biliyorum susmana rağmen

Hiç olmamışçasına

Zihnimde uçuşup duran

Hayallerin

Senden emanet olduğunu
Biliyorum

Gerçeğin ışığında solan

Kavrulan çiçeklerin
Kokusu kimin

Saklardım onları her günün ışığından

Zamana ihtiyacı yoktu

Sevmenin

Gözlerimdeki aksi

Yıldızları aşardı

Renksiz karanlığa doğru

Ne olur alma elimden
O inleyişi
Yalnızlık denen

Hummalı bekleyişi

Bir gün çocukların hanedanı gelecek

Bu benim ümidim

Barışacak bir gün

İnsanın içindeki ateş

Toprakla suyla ve rüzgârla

Bu benim hasretim
Ben yandıkça sönecek
Ve dönecek
Gittiği kadar sessiz
Yorgun bir güvercin

Ölü Doğan Bebek

2011-05-26T18:56:00.001-07:00

Ölü doğan bir bebektin sen

Kucağımda

Yokluğun toprağında

Biten bir çiçeği

Kokladım

Geceleri

Bir gemi bekliyordum

Kıyıya bir ceset vurdu

Aynalar vardı

İki gözünde iki parça

Avucunda sönmüş bir mum

Baktıkça

Rüzgarı anlıyordum

Yanımda bir bohça

İçinde ne bulunurdu

Unuttum

Dindiremezse şayet

Ahbap olurmuş insan

Yarasıyla ahbap

Ahbabımla konuştuk

Onu var eden

Bıçağın keskinliğini

O da özlüyordu

Kıyamete hasret

Seni

Sen saracaktın onu

Hayat vermek için

Putlara

Bir çığlıkla uyandım

Sabaha karşı

Elimde bir balta

Baharın Sonu

2011-05-26T18:55:00.000-07:00

Yanınca kokusu değişir ruhun

Davulun dengi

Şimdi sevmek zamanı der

Düğün meydanında bir çocuk

O zaman vur vur vur

Ama duymasın kimseler

Orta yerinde gecenin

Bütün şüpheleri uyandır

Başka türlü çekilmez

Duvarların tebessümü

Pavyon karanlığı caddelerin

Ömürlerde çukurlar

Yalnızlık hastalığı

Yeter beni gör yeter

Sırtını dağlara ver

Gönlüm dağlarda

Kan davasının avukatıyım

Seni duman duman

Bu sırrı

Onca uzaktayken çözemezsin

Ben saklıyorum

Kendimden bile

Göremeyeceğim

Gün yüzü

Gün yüzünü

Anla ki bir daha yok

Bu özleyiş

Baharın sonu

Düello

2011-05-20T18:59:00.001-07:00

Semazen kederi

Aç köpeğin cesaretine kavrulursa

Bir orospu

Çocukluğunu hatırlar

Hatıranı yakaladığım

Sokaklar ölü

Hınçla sövdüğüm

Zaman sağır

Ve yorulunca tekmelemekten

Cennetin kapısını

Geriye hangi çile kalır

Bilmem

Bir daha görür müyüm yüzünü

Kaderim

Bir akşam salasında

İsmine mi yetişir
Nasıl olur bir vakit

Yüzüme terin bulaşırken bile

Varlığına kani değildim

Şimdi sırtım aynaya dönük

Karanlıkta bir düello
Gerçekleşir

Belki ölüm verir bana

Haberini

Ve haberin bana yeniden

Ölüm verir

Saymadım adımlarımı

Bir gece biter

Bir gece daha

Bir gece

Bir

Açma Zülüflerin

2011-05-20T14:56:00.001-07:00

Açma zülüflerin

Günahım görünür

Ağlar

Acemi bir Azrail

İnsan

Azap çeken

Bir hayvandır

Ölümden korkan

Bir katil

Olma

Önüne gelme

Gözlerim yanar

Umutsuzluktan

Olma

Bir çocuktur

Hayalin

Alay eder

Deliliğimle

Kaçak

2011-05-20T14:52:00.001-07:00

Işığın rengine varmak için

Bir renk kalmıştı bulunmadık

Evvela semayı gördü

Mavi dedi

Sonra elinde sıcak kan

Kırmızı

Ve sarı sayfalar köşelerine taşlarla

Birden yüzünü kapladı

Daha ölmeden

Adresini değiştirmiş

Bir kaçak

Bir akşam fırtınaya

Yakalanmıştı

Elleri oldukça pişmandı

Öldürüldüğü için

Etrafı sarıldı

Ve yalnız bırakıldı

Yalnızca bir yoz güvercin

Cesaret etti yanına

Çünkü hala kan geliyordu

Nefret edilmiş her yerinden

Belli ki son kıyamında

Aydınlığa secde etmişti

Yarası sırtında olsa da

Gölgesi üzerine düşmüştü

Artık sen beni taşı

Unutulmuş bir soru olarak

Bir renk kalmıştı bulunmadık

Siyahı ararken

Gökkuşağı yıkıldı

Son gördüğü

Yarım bir cümleydi

Kara puntolarla

Bu yazın modası…

Kısacık bir Sigara

2011-05-20T14:51:00.000-07:00

Henüz bir çocuktun

Sevişmiştik

Yani tartmıştım acılarını

Ve içine sığmayanları

Saklamıştım

Henüz bir çocuktun

Şimdi aradığım

Issız duraklarda

Şoförü ölmüş bir dolmuşu

Beklerken yağar

Yağmurda iki far

Gözlerimi açmasam

Gözlerini andırır

Siyah

Nerede görsem

Bir beyazı yandırır

Ne olur bana bir türlü

İhanet edemediğini söyle

Ayılmadığını

Çocukluğunun

Dokunup söndürmediğin

Bir günah kalmış olsun

Buyurgan bir hasretle

Geçmekte olan

Geri kalanını ömrümüzün

Saklı sevmeye korkmayan

O günah aydınlatsın

Henüz bir çocuktun

Sevişmiştik

Kapısı açıldığında hücremin

Durmakta olan kalbime rağmen

Geleceğini umuyordum

Elinde bir fermanla

Ölümü aklayan

Oysa kısacık bir sigara

Ve buz gibi bir jilet

Bıraktı gardiyan

Âmin

2011-05-17T14:13:00.001-07:00

Sen bana karanlığı verdin

Şeytanın giremediği ateşi

Şükürler olsun

Ben orada yârimi, yarını kaybettim

Bu bir ölülüktü

Yassız

Ateş çiçekleri açsın diye dua ettim

Isıyla aydınlanmak

Orman sakindi

Bir umut sakladık

En iç cebimizde

Küflü bir çakı

Deliliğin delili

Bana inanmanı öyle istedim ki

İsmin güzel bir kokuydu

Hamlelerin kadın tadında

Ve işittim gözlerinin yumuluş sesini

Neden?

Diye yalvarıyordu

Korktum

Öksüz lejyonerlerin

Mermilerle kan kardeşi oldukları

Anıt rüzgârın meydanında

Getireceğin adaleti bekledim

Beklemek

Kayıp bir künye

Bir ağaç dalında

Sürekli

Çiçeklenmiş dallara yalvararak

Öyleyse kimdi tunç bir lahitten

Bu destanı okuyan?

Heykellerin hepsi neden

Yere değmek zorundaydı?

Annem

Sana böyle yandığım için

Küllenmiş kalbini düşünüp kıskandı

Yine de hayallerinden söktüğü

Bir gelinlik dikti sana

İçinde kıvılcım barındıran

Bir mektup

Amel defterimden

Korku

En hilekâr düşman

Çocukluk haritasını

Kaybetti insan

Sessiz sedasız

Sen hatırlatıldın bana

Âmin

Çocuk Mezarlığı

2011-05-16T14:55:00.001-07:00

her biri birbirinden güzel

mevsimlere öykünme

ağaçlar bile ismimizi söyler

fısıldarlar bize rengin sırrını

dudaklar vurgulanır

oysa öğretmenim bana

küçük harfle konuş derdi

durduğumda artıyor yüküm

didaktik uzun bir mevsim

sula lirizmle kara çiçeklerini

aldırma ruhu köse

lanetlilere

kuşku renginde hep gözleri

değiştiğime inansan

bir tren raya binecek

mayınların çiçekleri kızıldır

yüzünü paralara bastığımda

gece yarısı bir silah sesi

dışarıda değil içeride

kulaklarının her çınlayışını üstleniyorum

bu ar damarından bir bitiş akıyor

dün bir yarış başlayacak

ben senin sağındaysam

sen benim solumdasın

çocuk mezarlığı

kötü rüyalar yüzünden

baş vermiyor tohum

yaralarımdan iğrenme

onları hayat açtı

Gizli Belâ

2011-05-11T11:55:00.000-07:00

Şarkılara uysun diye ayrıldık sevgililerden

Günahın istikametinde

Sol elimle yazdım şiirlerimi

Sevmek

Orada mısın diye sormak gibiydi

Hırsız kim polis kim

Belli değildi

O gürültünün sebebi

Uyanıkmış gibi yapanlardı

Ceketimle konuşmama bile müsaade etmediler

Anlayamadım bir türlü

İnsan yağmurları neden severdi

Yalnızlığı hatırlattığı halde

Sigara ışıkları gecenin bekçisi

Evvela ışıkları yakmalı

Sonra gelir

Saati görebilmek

Otostop çeken dilencilere inat

Yola bir hancı misali düşmek

Hapisten çıkan biri olmaktır

Sevmek

Arkadan herkes bir tanıdığa benzeyebilir

Sezar tanıdıktır mesela Brütüs’e

Ama ben

Dedim ya sol omzundayım dünyanın

Bu düştü kâtipliğime

İsa’yı Deccal kılığında aramak

Yani

Daha ilk notasında başlamalı müzik

Boyunları birbirine dolanan

Zürafalar olunmalı

Sevince / Sevince

Ancak soytarılar talip olur

Ve yolların kendisi diken olur

Gülü ararsan şayet

Dokunduğunu acıya çevirir

Apollon’un laneti o lir

Arabesk

Kendini dansa kaldıran öksüz bir şiir

Bir şiir

Yani

Bir kralın mütevazılığı

Eşkıya dünyaya hükümdar olmaz dedi eşkıyalar

Böyle yanlış sözlere saplandı

Nice iyi niyetli mermi

Oysa esrar ne kadar gizlenirse

O kadar aşikâr olur

Güzellik

Mutluluğun arandığı bir ölüm kadar

Nadir bulunur

Kara Bölgeye Gidişimiz

2011-05-09T09:06:00.000-07:00

Kara bölgeye gidişimiz, bir aralık ayına rastlar, soğuk bir aralık ayına. Ömer’in üzerinde taverna fedaisi montu vardır; siyah, parlak deri. Başında da şairlere yakışacak türden gri bir kasket, bıyığını gölgeler. Bir de kaşkol sarmıştır boynuna, siyah, beyaz ve kırmızı renkli. O kaşkol bizim ellerimizle gelmiştir Ankara’ya; onu yıllar önce, henüz saçlarımız jöleliyken, İstiklal Caddesi’ndeki rengârenk, gürültülü bir fast food dükkanında, kumral saçları beline kadar uzun, büyük gözlü, kısa boylu bir kızdan almıştık. Ömer’in, gerçekte görmemesine rağmen o kızı rüyasında görebilmesinin sebebi o kaşkoldür. Kaşkolün bir masumiyet müzesinde sergileneceği yok elbet, onu da bir yerlerde unutacak, kaybedeceğiz. Belki sarhoş bir trafo dibinde, belki polisten kaçarken, onu unutmamıza hiç sesini çıkarmadan, çıkaramadan, yabancı bir gerdana dolanacak. Biz, her yeni macerada, eski maceralardan kalan bazı yadigârları kaybedeceğiz. Keşke bu, vücudumuzda uzun zamandır barındırdığımız bir yaranın iyileşmesine benzese. Ama benzemez kimse sana. O kız mı? Farz edelim, kendisinden sonra gelecek son peygamberi müjdeleyen İsa.

“Artık zamanı geldi” demiştir Ömer, “Bu akşam sen de geliyorsun.” Haftalar önce beklediğimiz benzin istasyonunun önüne gelince, durmayız, yola devam ederiz. Okuldan çıkmış bir liseli kız, bir süre önümüzde yürüdükten sonra, başka bir sokağa sapar ve kaybolur. Biz, yukarı, mahalleye doğru çıkarız.

“Ankara’nın en güzel manzarası buradadır ha. Adamlar işlerini biliyorlar.” Ömer, kara bölgedeki bakkala uğrar. Biz, son derece tedirginiz. İşte, karşıdan bir adam geliyor. İnşaat şantiyesinin geçici sunta duvarlarının dibinden, yüzü gözü seçilmeyen bir adam. Acaba bize mi bakıyor, bize mi gelecek? Hayır. Ömer, sigara paketini açıyor. Birer sigara yakıyoruz. Bugün aralık ayının son günü, yani, Ömer’in de, benim de yıllar evvel doğduğumuz gün. Adam yanımızdan geçip, gider. Ömer onu fark etmemiştir bile.

“Bak, görüyor musun… Devlet kocaman binalar yapıyor buraya. Bayındırlamaya çalışıyorlar. Kara bölge istifini bozmuyor.”

Yürürüz. Yer evlerinin bahçelerinden geçer, geçer, geçeriz. Merdivenler çıkarız. Tırmanırız. Tırmandıkça, rüzgâr serinler. Üzerimizde yeşil parkamız var, saçlarımız da uzun. Kapüşonumuzu başımıza geçiririz. Tırmanırız. Ömer’e “gelmedik mi?” diye sormayız, yahut, “daha ne kadar var?”; yürürüz. Doğum günümüz.

Sonunda bir sokağa varırız. Sokak diyoruz, çünkü lambası var. Her zamanki oksit sarı ışığı tanıdıktır. Ömer, bizi iki katlı bir gecekondunun dibinde bırakır. “Bekle, hemen geliyorum.” Bahçeye girer. Cama doğru seslendiğini duyarız. Çok geçmeden cama birisi çıkar. “Kimsin? Kimi aradın?”

“Ahmet ağabey’e bakmıştım, haberi olacaktı.”

“Ağabeyim yok evde. Hayırdır?”

Ömer’in, bir an tereddüt ettiğini görürüz, bir yandan etrafımıza bakarız, gelen geçen yoktur. Ömer, elini cebine sokar ve “Gelmez mi bu akşam?” der.

“Bekle orada” diye karşılık verir, penceredeki kara yüz. Sonra kaybolur. Bir dakika sonra Ömer’le birlikte kapıda görünürler. Benim yaşlarımda, uzunca boylu, esmer bir genç adamdır; beni görür, uzun uzadıya bakmaz. Kucağında küçük bir çocuk vardır.

“Kapının önünde beklemeyin, gidin, şurada arabanın orada bekleyin. Ben şu çocuğu bırakıp geleceğim.”

Dediğini yaparız. Araba dediği, bir şahin. Sokak lambasının altında bir şahin. Işık vurdukça camları daha bir kara. Gider bekleriz. Açız. Üşüyoruz. Sigara yakalım. Her an gidecekmişiz gibi duralım. Yoldan bir adam geçer. Bıyıklı bir adam. “İyi akşamlar” der. Ömer de “İyi akşamlar” der. Biz hiçbir şey demeyiz.

Ahmet’in kardeşi elli metre ötedeki gecekonduya girer. Bir iki dakika sonra çıkar. Çıktığı gecekonduya bağıra çağıra küfür eder: “Senin telefonunu sikeyim!” Gecekondudan da sesler gelir, ama duyamayız. Bizimki tekrar küfür eder. “Al telefonunu götüne sok, amına kodumun çocuğu!” Biz, kavga çıkacak endişesiyle öpüşürüz. Endişeyle. Sigaramızdır o meğer. Allah vere bizim iş yatmasa. Gir ulan evine, akşam akşam mevzu çıkarma. Öyle yapar Ahmet’in kardeşi, evinin bahçesine girerken bize şöyle bir bakar. Bütün bu olanlar Ömer’in dikkatini çekmemiştir, o, dalgın dalgın Ankara’yı seyretmektedir. Işıklar vardır. Birazdan oralara gideceğiz. Şimdi ne kadar uzak görünüyorlar. Yaz geceleri eski evimizin balkonunda şiltelerin üzerinde uyurken seyrettiğimiz yıldızlar gibi uzaklar.

Sigaralar bitmeye yakın, Ahmet’in kardeşi kapıda görünür. Ömer’e, “geldi” deriz. Ömer, dönüp bakar, sonra sigarasından son bir nefes alıp, yere atar. Biz de Ömer’i birebir taklit ederiz.

Yanına vardığımızda genç adam, Ömer’e kaşla göz arasında bir şeyler verir. Ömer de ona. Esmer bir yüzdür genç adam sadece, üzerinde kirli bir süveter vardır, krem rengi kadife pantolonu kir içindedir ve siyah bir kemerle beline zorla tutturulmuştur.

“Sen ağabeyimin arkadaşısın diye ha. Bir de arkadaşınla gelmişsiniz, bugün yılbaşı.”

Ahmet’in kardeşi yüzümüze bakar. Biz de ona bakarız. Sonra Ömer, “Sağ olasın” der. “Haydi iyi akşamlar.”

“İyi akşamlar.”

“İyi akşamlar.” Bu da bizim söylediğimiz tek söz olmuştur. Sonra hızlı adımlarla inmeye koyuluruz. Bu seferki sigara, bir nevi keyif sigarasıdır.

“Gel, kestirmeden götüreyim seni.”

Kestirmeden ineriz. Üç dakika sonra bakkalın olduğu caddedeyiz. Lakin, ben telaşımın faydasını görürüm. Üstelik, şantiye etrafına örülmüş sunta duvarın üzerinde. O bir, ışıktır. Bir mavi, bir kırmızı yanan ışık. Ömer, geldiğimiz yoldan, bakkalın önünden geçmek ister. Onu durdururum.

“Bilader, ışığı görmüyor musun?”

“Ne ışığı lan?”

“Şuraya bak.”

“Ne varmış orada?”

“Ulan yürü” derim ve Ömer’in koluna girerim. Hızlı adımlarla, caddenin karşısına geçen teyzenin peşine takılırız. Teyze buranın yerlisi, sakin adımlarından belli. Oysa biz değiliz. “Görmüyor musun ulan polis arabasının ışığını.”

“Harbiden lan.” Ömer, polis arabasının kendisini görmek için caddenin sonuna bakarken, biz, adımlarımızı daha da hızlandırırız. “Yürü kardeş yürü, kenardan kenardan gidelim, şuradan hemen bir dolmuşa atlarız, ben yoruldum zaten.”

Dolmuşa bineriz. Dolmuş, mavi neonlarla kasap vitrini desek, içindeki ilgisiz insanlar da, çengellere asılmış başsız koyunlar teşbihine ayak uyduruverecek. Şoförün aklında, yollardan başka her şey var. Beş dakikaya Sıhhiye Köprüsü’ndeyiz. Yılbaşı telaşı, vitrinleri heveslendirmiş. Biz, evvela köprünün altında kupkuru bir tavuk döner yiyeceğiz, sonra uygun adım Kurtuluş Parkı’na. Ömer, tedirginliğimize aldırmıyor. Aklınca, doğum günümüzü kutlayacağız. Uygun bir banka çöküyoruz. Montumun altından belime soğuk giriyor. Keşke beremi giymiş olsaydım. Biraz ötede, bir çift var. Birbirlerine yaslanmış, suni gölü seyrediyorlar. Caddeden arabalar akıp, gidiyor. Karşıda çok yıldızlı bir otelin ışıkları, kıskançlığımızı kırbaçlamaya çalışıyor.

“Bu soğukta ne işiniz var ulan burada, gidin evinize” diye çıkışıyor Ömer kendi kendine, az ötede oturan ve yalnızlığımızı tehdit eden çifte. Hâlbuki bu tedirginlik onlardan kaynaklanmıyor. Biz, Ömer’in yanı başındayız, onun maharetli ellerini yabancı gözlerden gizliyoruz. Sağda solda, fosforlu yeşil yelekleriyle bıkkın güvenlik görevlileri dolaşıyor. Sigara içmekte ısrarlıyız.

Sonunda, “çakmağı ver” diyor Ömer. Ve bir alev çıkıyor ortaya. Bir dönüp bakıyorum, Ankara ayaklarıma serilmiş. Kara bölgenin kalbindeyiz. Kalbin de kalbinde. Bir adam tutup kolumuzdan çekiştiriyor. “Geçin şöyle bakayım.” Ömer itiraz etmememiz için bizi bakışlarıyla uyarıyor. Ve gözlerinin içini görüyoruz. O an, gözlerin neden kalbin aynası olduğunu anlıyoruz. Çünkü bir kulağı duyamazsınız, ancak bir gözü görebilirsiniz. İşte aynalık buradan gelir. Şimdi bir duvar boyundayız. Yaramazlık yapmış öğrenciler gibi bir tahtanın önüne dizilmişiz. Biz hala olan biteni anlamadığımızı hissediyoruz. Bizden başka üç beş adam daha var. Sayı saymam artık mümkün değil. Kolumdan tutup çeken adam, karşımıza geçiyor, tıpkı bir hoca gibi. Yanında da yaveri var. Kısa bir adam. Boyu değil ama. Kısa adamlar beni her zaman daha çok korkutmuştur. Uzun cellat olmaz. Herhalde bu yüzden.

Meğer bizi duvar boyuna dizen adam polismiş. “Ben ekip amiriyim. Duydunuz mu? Ben ekip amiriyim. Ben buranın kralıyım. Burada ben ne dersem o olur.”

Eyvah. Buraya kadar hep bir oyun tedirginliğinde gelmiştik. İşte şimdi gerçekle karşı karşıyayız. Nedir bu gerçek? Karakola gideceğiz. İfademiz alınacak. Sonra mahkemeye çıkacağız ve ceza yiyeceğiz. Demek bu işler böyle oluyormuş. O kadar uzak değilmiş. Nereden, nereye gelmişiz.

Duvar boyundakilerin sesi hiç çıkmıyor. Yoksa birazdan bir idam mangası mı gelecek? Tüfekleri aynı anda doğrultup, bize aynı anda ateş mi edecekler? Yoksa duvarlardaki kayıp ilanlarında görünen mahzun ve delirmiş yüzler, burada mı kayboluyorlar? Bizi hangi gecekondunun bodrum katına gömecekler acaba? Yoksa şu sırtımızı dayadığımız soğuk duvarın arkasında gizli bir mezarlık mı var? Şu çürük duvarların diplerinden fışkıran vahşi ve zarif ısırgan otları, o mezarların özünden mi bitiyor? Yoksa o kayıp cesetlerin ruh zerrecikleri, şu derin ve karanlık duvar çatlaklarında gezinen karıncaların kolektif bilincinde mi yaşıyor?

“Bu gençler” diyor ekip amiri, yaverine diyor ama bize bakıyor, alaycı bir tavırla. “Bu gençler işte ezilmiş olanlar. Bunlar böyle kenar mahallelerde, oturuyorlar, ışıkları söndürüyorlar. Değil mi lan?” Sonra Ömer’in başında duruyor. “Bak bunu iyi tanırım. Tam düşkünlerden bu. Şimdi bunu kızdıracak olursan var ya, seni de vurur, beni de vurur, zerre vicdanı sızlamaz. Neden biliyor musun? Çünkü bu herif zaten bir cinayet işlemiş. Ha bir kere olmuş, ha bin kere. Orası fark etmez. Değil mi? Herif, kendini öldürmüş, bizi mi öldürmeyecek. Öyle değil mi lan?”

Ömer, neredeyse gülecek. “Bana ilham veriyorsunuz komiserim.”

Duvar boyundakiler arasında bir kıkırdanma oluyor. Ekip amiri kızıyor. “Susun lan! Bir de alay ediyorlar, namussuzlara bak!” Neden bilmiyorum, ekip amirinin de güleceğini hissediyorum. Sanki herkes kendisini gülmemek için zor tutuyor.

Ekip amiri, hiç de ekip amiri gibi değil. Daha evvel tonla sivil polis gördük. Butiklerden alınma hırkalarını gördük. Sivil giyinmeye çalışmalarına rağmen, kalplerinin aynalarını gizleyemediklerini gördük. Hele o kahrolası özgüven, nasıl da ele verir kendisini. Ama bu ekip amirinde bir tuhaflık var. Sanki bunları düşündüğümüzü seziyor, köy meydanında gezinen bir ağa gibi ellerini kuyruksokumunda kavuşturarak, ağır adımlarla önümüze geliyor. Bunun da yüzü esmer. Kara bölgedeki tek beyaz tenli adam biziz. Yahut, askere alınmışız, karşımızda albay, denetimdeyiz.

“Bak bu yeni düşmüşlerden, belli.” Gözlerimizin içine içine bakıyor. Gördüğü tuhaflığı kendisininkiyle kıyaslamak istiyor. “Yaşı kaç kim bilir? Sahi, yaşın kaç ulan?”

“Yirmi altı.”

“Siktir lan! Yirmi altıymış! Daha sakalın bitmemiş lan! Çenenin altında on bire on bir maç yapıyorlar.” Gülüşmeler. Yaver sessiz sessiz sırıtıyor. Dişleri pislikten erimiş gitmiş. Ekip amiri tiradına devam ediyor. “Bak yüzü temiz bunun hala. Gözleri tam çökmemiş. Ama okumuş bu belli. Üstü başı daha düzgün. En azından eskiden düzgünmüş, şimdi onunla idare ediyor. Çıkar bakalım şu takkeni.”

Çıkarıyoruz. “Ooo, gördün mü, saçları da uzun. Kesin okumuş bu. Söyle bakalım, ne okudun?”

“Edebiyat.”

“Yakışır koçuma! Bak bir tane de şair çıktı görüyor musun?” Yine gülüşmeler. Ekip amiri yaverine şöyle bir baktıktan sonra yüzünü ağır ağır bize dönüyor; sanki bir tankın topu üstümüze çevriliyor. “Oku bakalım bir şiir de dinleyelim.”

“Olur mu komiserim şimdi, burada…” diyecek oluyoruz, ekip amiri elini omzumuza koyuyor. “Olur olur. Niye olmasın? Biz şiirden anlamaz mıyız? Öküz müyüz biz? Oku bakalım şöyle güzel bir şiir, gazelden, güzelden, hadi koçum.”

“Ne yapayım?” dercesine Ömer’e bakıyoruz. Ömer bıyık altından gülümsüyor. Bu, “ne bok yersen ye” anlamına gelir. Bilmiyorsanız öğrenin. Mecbur, okuyacağız bir şeyler. Gazelden, güzelden:

“Söyleyemem derdimi kimseye

Derman

Derman olmasın diye

İnleyen şu kalbimin sesini

Ağyar

Ağyar duymasın diye

Sakladım gözyaşımı

Vefasız

O yar

O yar görmesin diye

İnleyen şu kalbimin sesini

Ağyar

Ağyar duymasın diye”

Şiir bitince bir alkış kopuyor. “Ulan adam şarkı söyledi be! Bravo!” diyor ekip amiri. Evet, farkında olmadan bir şarkı söylemişiz. Nasıl olmuşsa olmuş.

Derken, sahneye başka bir oyuncu giriyor. Ekip amiri onu görünce ellerini iki yana açıyor. “Neredesin sen be” diyor, “hadi yap şu malların taksimini de işimize gücümüze bakalım.” Gelenin elinde siyah bir poşet var.

Parktan nihayet çıkıyoruz. Ömer, resmi bir binanın duvarına işedi. Bir kadın bizi gördüğü halde ses çıkartamadı. Korkmuştu. Sonra parkın dolambaçlı yollarında kaybolduk. Kurtuluş Parkı’nın. Otelin olduğu tarafa çıkacağımızı sandım, ama öyle olmadı. Sıhhiye tarafından çıktık. Arabanın biri yanımızdan geçti. Sigaramız hala bitmemişti. Yere bir attım, küller, korlar uçuştu. Yanımızdan geçen arabada bir şarkı çalıyordu. Şarkı, derdini söylemeyen bir aşığın üzerineydi. Ömer, arkamızda kaldı. “Dur oğlum, bu ne acele? Nereye gidiyorsun?”

“Oh,” diyorum yüksek sesle. Trafik lambası kırmızı yanıyor. “Oh be! Hayatımız kaymamış ulan, çıkabilmişiz kara bölgeden, oh!” Ömer yetişip kolumuza giriyor. Yetişmese, kendimizi caddeye atacağız, muhtemelen bir arabanın altında kalacağız. Meğer Ömer, bir hikâye anlatıyormuş. Hikâye bitmiş, biter bitmez kendimizi parkın dışında bulmuşuz. Kıssadan hisseyi veriyor:

“Adamların yaşadığı kafaya bak. Polis sahnesi oynuyorlar resmen. Millete de yediriyorlar. Kimse sesini çıkarmıyor. Neden? Çünkü gerçek olma ihtimali var. Çok küçük bir ihtimal, olsun, ne çıkar? O ihtimalin üzerinde cambazlık yapıyor herifler işte, anlasana!” Ensemize şaplak atıyor. “N’oldu moruk? Şaştın mı yoksa?”

Karşıya geçiyoruz. İleride Mithatpaşa var. Yetmişli yılların ahşap ve deri dekorasyonunda boğulup gitmiş bir Sümerbank var. “Ulan adamlara bak be!” diyoruz. “Vay anasını.” Üstgeçide çıkarken, önümüzde iki kadın beliriyor. Yalpalıyorlar. Ömer bakışlarını ateşe hazır füzeler gibi sivriltiyor. “Şşşt” diyoruz. “Asılma lan. Yürü eve gidelim.”

Sakarya Caddesi hınca hınç, şehvete şehvet. Ömer, Erdal Ağabey’in bir sözünü yineliyor: “Oğlum, yılbaşında bilen de içiyor bilmeyen de. En iyisi evinde oturacaksın, çekeceksin tombalayı.” Kütahya Porselen yazısının bir yalnızlığı var ki, düşman başına. İnsanların arasından zor geçiyoruz. Bu kalabalıkta bizi anlasalar bile, ne çıkar ki. Metro girişinin başında zar zor duruyoruz. Gülme krizindeyiz. Duvarın dibine çöküyoruz. Ayakta duracak halimiz yok. Ekip amiri, gözlerimizin önünde. Artık o hikâyeden hiç kimse kendisini gülmemek için zorlamıyor. Gülüyoruz. Ömer; o da bize eşlik ediyor. “Bu hikâye de benden sana doğum günü armağanı olsun.”

“Sahi” diyoruz, gülüşlerimizi toparlayarak. Birden, ağlamak geliyor gündeme. “Bugün bizim doğum günümüz, değil mi kardaş! Ee, o zaman kutlu mutlu olsun bari.” Kadeh tokuştururcasına gülüyoruz. Arkamızda, bir güruh. Yıllardır düşmanımız mı, dostumuz mu, anlayamadığımız alabalık. K harfinin hatırına Ömer bize bir sigara veriyor. Dumanı her zamankinden acı, ağzımızın içi iyiden iyiye uyuşmuş. Yüzümüz alabalığa dönük, Ömer’e bir filmin sonundaymış gibi usulca diyoruz ki:

“Selda’yı bir gün buradan almıştık. Yüzü bembeyazdı. Korkmuştu. Bize, Ulus’ta bomba patlatıldığını söyledi… O ara kızgındık ona. Sağda solda çok takılıyordu. Öyle korkmuş halini görünce, yelkenler altmış iki bin sekiz yüz otuz altıncı kez suya indi…”

“Kaç? Kaçıncı kez?” Ömer, elini göğsüne götürmüş, gülüyor.

“Altmış iki bin bilmem kaç! Ben diyeyim Satürn, sen de Uranüs…”

“Vay vay vay vay…”

“Vay ki ne vay… Sonra o çıkardı Marlboro Lights, ben çıkardım Samsun 216. O bizden utandı, biz ondan utandık. Öpüştük, koklaştık, yine de geçmedi utanç… Meğer, Orion yıldızının görevlileri, emperyalizmin uşaklarıymış, duvarları boydan boya kaplamışlar. Kasyopya yıldızından yetişmedi hala süvariler… Aragon gemisinin kaptanının adı neydi lan? Hani şu alfa kanalından giren?”

“Talamun…”

“Hah, Talamun. O kanalını, bilinç düzeyini, mavi sarı ışınlarını siktiğimin Talamunu yetişmedi bir türlü… Yanlış batılılaşma sıfat tamlaması öylece kaldı beyaz tahtada… Gülleri soldu…”

“Solmadan, gel artık, aşkımın gülü…” Ömer, şarkıya girmiştir. Hep caddeden metroya akan insanlar. Pazar kurulmuş. Oyuncak ayılar, yerlerde dans ediyor. Zorla dans ettiriyorlar gibi, isyan halinde. “Bizi nasıl bu şekle sokarsınız ulan!” Çıkardıkları sesler, cıvıltılar, alarmlar… Ve sonunda söyledikleri bir yabancı söz… “Hey Corç, versene borç, olmaz Maykıl bende de yok” hesabı. Onları üstgeçitlerde duymalısınız. Geceyken, tenhayken. Altınızdan arabalar geçerse hele, tüyler diken. Seven katlanır.

“Aynı o hesap…”

“Eee, sonra?”

“Sonrasını hatırlamıyorum işte kardaş... Sonrasını hatırlamıyorum… Hatırlayabilsem…”

“Hatırlamazsın tabi enayi… Çünkü o, hikâyenin sonrası… Sen, geçmişte sanıyorsun onları, ama değil.”

“Hadi be sen de.”

“Tabi ulan, ne sandın?”

Etrafımıza bakıyoruz. Karşımızda, yine bankamatik suratları. Onun yanında, bir lahmacuncu. Renk renk ışıklı tabelalar. Şurada metroya binsek ve evimize gitsek iyi olacak. Ama temiz havaya ihtiyacımız var. Şu büfeden bir çikolata alsak, belki. Lakin, demirden korkan trene binmez demişler. Bunun da numarası bu, yaşayacaksın işte. Peki Selda, gerçekten Ömer’in dediği gibi mi? Ömer, benim dediğim gibi mi? Ben, kimin dediği gibiyim? Sonunda, Selda karşıma çıkarsa, yine bir merdiveni inip, görünürse… Sonra bizden ateş isterse ve ilk defa ismini söylerse… O isim… Gerçekten Selda mıydı? Of… Dünya başımıza yıkılacak…

“Ömer, bir daha mutlu olamayacak mıyız?”

“Hayda…” Ömer, sigarasının ucunu göklere dikiyor, bir trompetle tiz ses verecek. “Bu kadar açık sözlü olma oğlum ya…” Trompetten duman çıkıyor. Yoksa trampet miydi? Yok canım, o vurmalı, bu üflemeli. Hem vurmalı, hem üflemeli var bir de.

“Sonra ne oldu biliyor musun? Mazlumun âhını aldılar, ama hala çıkmadı işte, bekliyoruz…”

“A’nın üzerinde şapka var mı? Biliyorsun, Doğu, oturup beklemenin yeri demiş şair.”

“Var olmasına var da…” Gözümüz Ömer’in boynuna takılır. “Senin kaşkol nerede?”

Ömer de boynuna bakar. “Kaşkol mu? Ne kaşkolü… Ha… Şu senin getirdiğin mi?”

“Evet, boynunda değil miydi?”

“E oğlum…” Sinsi bir tebessüm. “Hikâye dediysek, yalan değil. Kaybetmişizdir bir yerlerde. İstersen ara… Ama pişman olursun.”

“Nedenmiş o?”

Ömer cevap vermiyor. Sigarasını atıyor. Sonra kolumuzdan tutup kaldırıyor. Ayaklarımız karıncalanmış. Yürüyemiyoruz. Ömer, halimize gülüyor. Dizlerimize vuruyoruz, hissetmiyoruz.

“Anladın mı şimdi?” diye soruyor Ömer.

Anlıyoruz. Doğrulamıyoruz bile. Of, bacaklarımız birer tahta. Kaptan Hook. Oyuncak ayıyla göz göze geliyoruz, suratında sonsuz bir sırıtış. Pili zayıflamış. İnsanlar mı? Onlar yürüyorlar. Satıcılar hariç, herkes yürüyor. Satıcılar da boyuna bağırıyorlar. Sirius yıldızının padişahı Amon-Ra’nın ibrikçisi geçiyor yanımızdan. Buna gülüyoruz. Ömer’e söyleyebilsek, o da gülecek. Nerede o günler. Bir an, bu karıncalanma hiç geçmeyecek diye düşünüyoruz. Öyle kangren olacak bacaklarımız, kesecekler. Ondan sonra gör sen asıl dramı… Kaptan Riviera yanında vız gelir, tırıs gider… Anlıyoruz, Ömer’i anlıyoruz. Aramaya hacet yok, zira aramak, kaybolmanın öteki yüzü. Kaşkol kaybolduysa, kaybolmuştur.

“Haydi şimdi eve…”

Sabrı Kelebeğin

2011-05-05T14:53:00.000-07:00

Önce

Hala ellerin bana kadar ince

Ve bir yaprak korkusuyla kuruyan ellerin

Mutsuz gelinlerdir sırlarımda saklanırlar

Seni bekleyişim çok zor bir soruydu

Resmine rastlayınca çizgileri terbiye ederim

Sonuç: beyhude lafla geçen vakitler

Ümit: yiğidin kamçısıdır

Kısa kalmış her gece uykusunda şaklayan

Seni bekleyişim olmasa

İflas ederdi Mikail

Kumarbazlar yalnız kalırdı

Kül tablaları üşür

Çıkamazdı kırk bire

Kırk yıllık saatli maarifler

Ne varsa aklımda kudurmuş köpekler

Kudurmuş köpekler köşe başında bekler

Seni bekleyişim olmasa

Her gece dayak yerdim haplanmış birilerinden

Şimdiye çoktan istifa etmişti hayırsız dostlar

Harfsiz kalırdı çıkmaz sokak duvarları

Hangi şeritte sızacağımı şaşırırdım

Yüzün

O define haritası olmasa

Seni bekleyişim olmasa

Sonra

Hiçbir yağmur dindiremez bu yarayı

Güneşin bile üzerindedir bu kara sema

İster ab-ı hayatın seri üretimini

Ne çıkar bu sefer ölüm biner kıymete

Dokunu verdiğim o haritada şimdi

Bir totem gölgesinde kalender insanlar

Kimseye renk vermeden diş sıkıyorlar

Domates zeytin ekmek gazete ve çay

İşte Cleopatra ben onlardan biriyim

Sırtımdaki hançer keskinliğinden utanmıştır

Üstelik kin duyar kın hasretiyle

Uyanmıştır

Saçta bir beyaz telin düşündürdüklerisin

Memnun oldum:

Bugün Gandi isem bakma

Mazim bütün bir Sezar

Müstemleke ne kadar az geçer

Mevlit pilavını özlettikleri halde

Gel gör yine en güzel insanlar

Mülk düşlemeyen fakirler adına

Seni kalbinden tüfekle vuracağım

Ve yıllar süren bir yalnızlık

Geberip gidecek

Renk renk pullu kanatları sevilir de

Orasını görmez kimse, bilinmez

Unutulmuş bir şarkıcı acısına anason katarak

Yaşanmış olduğuna inanamadan bir türlü

Son kere anıp o eski günleri;

Çamurluydu, rüzgârlıydı, ateşli ve parlak

Ne zaman, nerede ölür bir kelebek

Bilinmez

Macera

2011-05-03T17:47:00.000-07:00

Sevda!

Gelmeli sen artık

Unutulduğu an çıkan bir fal sen

Sana büyük ayı ve küçük ayı demeli ben

Dağınıklığına aldırmayıp

Sesimle konuşmalı sen rüyamda

Allah’ın belası demeli ben

Kutsal cesetlerdir ar yakılasıdır

Yakarım ve yakarırım

Ne olur bir boz ve bir kır

Rüzgârın gülünün pasının inadını

Ve şimşek telli bir saz çaldır

Başlasın yalnızlığın sürek avı

Denizlerimizden tanıyalım hani o acılar

Nasıl olmuşsa bir sandala sığmıştır

Sevda!

İnsafına kurban bir ve birimiz

Ama hangimiz işte o hep sır

Kulağımın çınlamasından tanırım bir aynayı

Yakama saat kulesini takmış

Yerine bir karanfil dikmişsem

Anla ki dudaklarını öpecek ben

Ve memnun kalacak öpüşmediğin saatler

Vatanı kurtulan bir şehit gibi

Kavuşacak bir kalbe bir mermi

Hayli oldu toprağım utanmayalı bir ölüden

Hayli oldu işitmedim nabzın deli şarkısını

Arzuya konan hasretten göçtü

Ya kemirgen bir deprem sanıldı

Yahut utanılası bir yer

Ve o yıldız vefası güzelliğin

Ayık çirkinliğinden beter

Hani bir dilek bırakırım

Onu başka bir yıldız tutar

Sevda!

Kör olan renkleri unutur mu!

Karasın işte kara

Delikanlıca

2011-05-01T15:43:00.000-07:00

Kamyon ve dolmuş viteslerinden

Yorgun şahinlerden kim kaldı

Meğer kuş tuzağı başında beklermişim

Rivayet o ya güvercin beslemek

Baharın helvasını yedik

Yalnızlık susattı

Şöyle bir esip gürlesindi

Seksenlerin jilet fırtınaları
Kareli oyun tahtalarına

Esrarsız

Tıkız satrançları düşünürlerin

Şekil turşuları hava almış

Izdırabını satmaz bir türlü

Armağan Mağrurses

Çıkıp delikanlıca diye bir lisan

Demeli abla açım abi açım aç

Kağıt mendil de satmıyorum kalem de

Kim inanır tartılara şişmanlardan başka

Hiçbir mazeretim yok

Canım yaşamak çekiyor

Bir yalnızlık bir insan

İki yalnızlık hiç

Ekip amirleri halden anlamaz tamam

Sen niye böyle

Kader çiviledin alnımıza bari sen

Sözlüğe bakman hainlik

Konuşa konuşa demişler yalan

Anlaşmak

Gösterilmez bir sevişme sahnesi

Hain Ku

2011-04-27T16:42:00.000-07:00

Kuşsuzluğun kendi vakti

Hangi kokuya baksa dilim

Seni sevdiğimi duyuyorum

Atı alan geçti veziri

Sür reali ekmek üstüne

Sesimin bittiği güle doğru

Güle bülbül tayin ettim

Suyu hatırlattım balığa

Elimde tek hücren kaldı

Ayağımı kırdın bir kibritle

Bir cımbızla kalbimi burktun

Gayri yürüyerek topallarım

Koşmayı unutmuş yılanlar

Zulmet yankısı aynadan

Tırpanını sattı ölüm meleği

Bir aslan yalan dedi

Minik fare ağladı

Peynirlerin önünde

Derin derin soluk ölsem

Piyano çalabilse nabzım

Annem uykuyu yer bezi yapar

Kaşkol ördüm zürafaya

Ördeğin çorabını söküp

Tuttuğum kuş ağzıma alıştı

Aynı anda sızladı ok yaraları

Ağaçların vefalı göğsünde

Şansla kaderi düşman ettin

Devlet hırka giymezdi

Aklımın sustası bozuk

Bir belayı kesip çoğalttım

Ağaç mezarlarına basma

Uzaylar rüyana girer

Cesedini yaralama hiç

Yüzüne dudaklarımı eksem

Bir çift bebek gözü biçer miyim

Çorbada sorumuz bulunsun

Kanatlarım demlenir kısık seste

Temkinli Ölüm

2011-04-24T15:08:00.000-07:00

Yok ağabey demiştim, ben temkinliydim. Ama o gün çok yorgun ve açtım. Açlığıma rağmen hiç iştahım yoktu. Sabahtan kalma poğaçayı sıcak çayla boğazımdan aşağı zar zor ittirmiştim. Çünkü bütün bunlar sahte bir kadın yüzündendi. Ve geceler yaz öğlenleri gibi daraldığında açık hava kumsal ve… Hayır, yok ağabey demiştim. Zaten fazla almayacak ve fazla kalmayacaktım. Yarın sabah şu hesap başvurusunu mutlaka yapacaktım? Son günüydü zira. Hiç yoktan para işte, fena mı? Fena. Çünkü bütün bunlar ertesi gün mühim bir imtihan olduğu için de olabilir. Saçlarımı kestirmeyeceğim bu sefer. Ama başıma güm güm vuruyorlar ben arkadaşların olmadığı bir yaz gününü evde geçirirken o zamanlar ne çocuktum diyorum tatlı fıstık yerken ve çay içerken mavi mika tabaklar ama yok, ben temkinliyim, epistemolojik kopuş yok.

Orada su var dediler ama çok geçti. Ben basmıştım bile. Çorabım ıslanmıştı. Öyle kolay kuruyacağa da benzemiyordu. Bu gün kötü bir gün diye gururla övünenlere inanmayın. Yaz günleri ile kış günleri arasında fark yoktur onlar için, o yüzden kötü günlere iyi günlermiş gibi sevinirler. Kadının sahtesi olsa da acı gerçektir.

Önce gri bir perde vardı. Meğer o perdenin ardında kocaman, derin ve durgun bir göl duruyormuş. Göl ortaya çıkınca kendimi bir ipin üzerinde cambazlık yaparken buldum. Koltukta üç adam oturuyordu. Biz de dizlerinin diplerine oturduk. Bir film çevriliyordu üstümüze. Üstümüze doğru, üstümüze yanlış. Dirseğime yaslandım, aksi halde filmi izlemediğim anlaşılabilirdi. En azından aynı filmi. Ancak gücüm tükenmişti, gücümü uçan bir balon gibi başıma bağlamıştım.

Sonra bir telefon çaldı ve göle bir taş düştü. Su dalgalandı ve taştı. Çorabımın ıslandığını size söylemiş olmalıyım, ama bu yüzden değil. Daha kötü olacağını biliyordum, su bir virüs gibi yayılacaktı. Keşke o an aklımdan karanlık kelimesini hiç hatırlamamak üzere silebilseydim, hiç düşünemeseydim. Bankalara çok ama çok uzağım.

Temiz hava almak istedim, oysa dışarıdaki hava içeridekinden temiz değildi. Neden böyle bir hisse kapılıyorum, bilmiyorum. Neden bir hisse kapılırım oldum olası anlamam. Dışarıdaki sokaklar diyorum kendi kendime, hepsi birbirine benziyor. Bir labirente girebilir ve yolunu kaybedebilirsin. Hangi yolu? Eve dönüş yolunu. Yolların en güzeli ve en zahmetlisi eve dönüş yoludur.

Kendimi dışarı attım. Sinirli mi görünüyordum acaba? Yoksa korkmuş mu? Betim benzim atmış olmalıydı. Gözlerimi tahmin bile edemiyordum. Dikkat çekmemeli, herkes gibi görünmeliydim oysa. Mesela, sigara içmeliydim. Bir sigara yaktım. Boğazıma durdu. Zorladım kendimi içeceğim diye, ama biri sanki kolumu dirseğimden sıkıca tutup silkeledi; sigara düştü. Eğilip almak mı? Uçuruma eğilmekten bahsediyor olmalılar, olmalısınız. Yapmadım, zaten bu uzun yolumda ayaklarım aklımdan çok daha mantıklı kararlar vermişlerdir.

Ağaçlar, kalın gövdelerini kaldırımlara sığdırmakta zorlanıyor, taşıyorlar. Arabalar yolumu kesip duruyor. Ne kadar manevra, o kadar risk. Ayyuka çıkma riski. Bu birbirine benzeyen karanlık sokaklardan kurtulmalıyım. Zira hava gitgide soğuyor. Yağmur yağarsa işimiz iş. Saç güllelerinin yanına bir de onlar eklenecek. Bu karanlık sokaklarda kendi etrafımda dönüp durmaktan başka bir seçeneğim yok. İleride bir aydınlık görüyorum. Çünkü daha evvel buralardan geçmiştim. Bazen Cenk ile birlikte, çoğu zaman tek başıma, ama yolun sonunda Cenk’i bularak. Cenk mi? O odasında açlığını geçiştiriyor ve bilgisayar başından sohbet ediyor olmalıydı. Pizza kutuları görecektim. Belki yine nereden keşfedilmiş bir şarkı. O zamanlar şarkılarla ilişkim, dinleyici boyutundaydı. Hayır, söyleyiciliğe geçtiğimden bahsetmiyorum, şarkı dinledikçe şarkılaştığımı anlatmaya çalışıyorum. Sonra Cenk çekip gider. Bir alt katmana gerçekten geçebilmesi için sabretmesi gerekir ama Cenk, sabrını, şehvete satmıştır. Buralardan geçtim. Bir keresinde bira almıştım şu büfeden, çoğunlukla da kahve. Bazen bisküvi. Bazen de Cenk çıkar alır gelirdi. En çok geceleri güzel bir adam oluyordu. Sahnenin dışında daha güzel olabilen tek oyuncuydu o. Bu yüzden asla iyi bir oyuncu olamadı. Cenk’lerin bir üst sokağında büyük cadde var. Oraya çıkarsam, evime giden transatlantiğin kalktığı asfalt limana daha kolay ulaşabilirim. Ama hissediyorum, bu hiç kolay olmayacak.

Karanlığı delip geçti mualla. Bilgin nasıl ağlar, nasıl güler bir görseniz. Bu nasıl bir var oluş yahu böyle. Çünkü bu bir yok oluş. Biz bilgi elması sanmışız. Oysa meğer bilgisizlik elmasıymış. Hava gerçekten çok soğuk, hızlanmalıyım. Ayaklarım benden önce kararlarını vermişler bile. Bu kesinlikle bir otomatik pilot. Caddenin kaldırımı geniş, insanları da çok. Oysa ben daha hızlı yürüyorum. Çarpma riskimi arttırıyorum. Yanımdan geçen insanlara çarpmamalıyım. Ayaklarım beni heyecanlandırıyor. Uzuvlarım, benden bağımsız hareket etmenin neşesini, benden bir intikam alma ritüeline çevirmişler. Bu onların ilk ve tek bağımsızlık bayramları. Acaba böyle çılgınca şeyler düşündüğümü gözlerimden anlayabiliyorlar mıydı? Gözler kalbin aynasıdır ve ben şimdi o aynaya kara bir katran dökmek, yahut onu kırmak istiyorum. Kim bilir, belki çoktan büktüm bile. Bazı şeyler olduğundan büyük ve yakın, bazıları da olduğundan küçük ve uzak. Şu beyaz ışıklarla aydınlatılan kalebodur kaplı dükkânların flüoresanlı tabelalarını okuyabilmem mümkün değil, beni bağışlayın. Zaten daha önce buralardan çok geçtim. Would ve polis haydar ile.

Derin nefesler aldığımda, su yüzüne çıkmış gibi oluyorum. Çok rahatlatıcı. Ancak çok kısa sürüyor, hemen yine suyun altına dalıyorum. Buna küçücük bir algılayış yeterli olabiliyor. Algılanan ne olursa olsun. Bir kaldırım taşıyla hayaletli evlerin içine girebiliyorum. Ben, bazı insanların ruha sahip olduklarına inanırım. Çoğunun ise ruhu yoktur. Bu ruhu, sadece ruhu olamayanların görmesi çok acı. Çünkü ruhsuzlar kıskançlık kıskacına kısılırlar. Yürümeye devam etmeliyim. Gözlerimin önünde titriyor, titriyor görüntüler. Dünya başıma yıkılacak gibi, ben yoldan geçenlere çalımlar ata ata yürüyorum. Kalp atışlarım hızlanıyor. Kalbimin içeriden dışarı çıkmak istediğini düşünüyorum, göğsümü yumrukladığını. Acaba bir yerde durmalı, biraz dinlenmeli miyim? Muhtemelen çok hızlı yürüyorumdur. İnsanların bu beni görür görmez bütün gülüşmelerini kesip somurtmaları, kötü kötü bakmaları bu yüzden olmalı. Çok hızlısın, seni kıskanıyoruz. Benim bir ruhum var. Ve sanırım onu teslim etmek üzereyim. Meğer asıl ben, bedenimmişim. Neden hep bunun aksini düşündüysem, yazık. İki gözüm, iki kaşım vardı herkes gibi, ondan dolayı olmasın? Oysa parmak izlerim farklıydı. Hep böyle küçük özgünlükler vardır ve bunlarla kimse kolay kolay yetinemez. Öteki farklılıkları yaratmak ise, efsanelere konu olur. Kalbim, şimdi patlayacak. Ah, işte ölüm.

Ben de bazen diğer bütün ruhlular gibi ölüm sahnemi hayal ederdim. Zannettiğim kadar korkunç olmadığına karar verirdim. İşte şimdi ölümle dudak dudağaydım. Önce çok korktum, çünkü geri dönebileceğime dair umudum vardı. Umuttan da öte, bunu bildiğimi sanıyordum. Sonra o umut ve ihtimal yok oldu. Korku, yerini bir şaşkınlığa ve hüzne bıraktı. Artık yargılanmayacağımı biliyordum. Bana bunu hissettirmemişti hiçbir şey. Gözlerim iyice karardı, artık birisine çarparım herhalde. Çarpmazsam bile, kalbim, şimdi göğsümün içinde patlayacak ve orayı kan dolduracak. O kan yüzünden bütün organlarım boğulacak. Ben, yere düşecek ve ağzıma kadar yükselen kanın birazını salyalarımla birlikte asfalta boşaltacağım. Yoldan geçenler başıma toplanacak. Büyük bir kalabalık. İçlerinden bir fahri doktor çıkabilir. Ama çaresi yok, ambulans gelene kadar ben öleceğim. Ne kötü bir ölüm. Oysa daha yazılacak çok şey vardı. Selda, diyorum. Bir derin nefes. Selda fikri hayatımı kurtarıyor. Kalbim? Kalbim hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Çünkü gerçekten de hiçbir şey olmadı. Hiçbir şey olmuyor. Ölüm, sanıldığından daha korkunç. Ne yazık ki, beni fidye için kaçırmışlar sanki, kafama bir silah dayamışlar ve söylemek istemediklerimi bana zorla söylettiriyorlar. Üstelik, zorla söylediğimi hiç belli edemiyorum. Peki, beni niçin kaçırdılar? Karambolda karam bol.

Bir han görüyorum yolda. Hanlar önemlidir. Cebimi yokluyorum. Benim yoksul bozuk paralarım, sizleri seviyorum. Bakın ne güzel elimdesiniz. Keşke biraz daha kalabalık olsanız da yalnızlık çekmeseniz. Ne yazık ki aranızdan birkaçını şimdi feda edeceğim. Hancı, bana biraz yemek ve şarap ver. Şaraba param yok. Sadece şu tavuk budu olsun madem. Ona da mı yetmiyor. O halde sadece tatlı getir. Çünkü zaten sadece ona ihtiyacım var hancı. Gördün mü, sen beni kandırmaya çalışıyordun, ben seni kandırdım. Çünkü benim ruhum var. Büyükşehir Belediyesi Büfesi. Telefon kartı bulunur. Okumayı en baştan öğrendim. Sonra unuttum. Saçlarım başımı koparıp gidecek. Rüzgâr hırslandı. Kirpiklerim bükülüyor, belleri arkası.

Karşıdan karşıya geçmek, yolculuğun en zor kısmı belki de. Ayaklarıma güvenemiyorum, ya olmadık yerde dururlarsa. Bir araba beni altına alır, ezerse. Cesedim daha çirkin olmaz mı? İnsanlar iki ölüm arasında bir tercih yaparlar ve çokları genç ölmek yerine gençliklerini öldürmeyi seçerler. Ben, beni bıraktığımda bile sen beni bırakma ya rab! Diye dua etmek geliyor içimden. Belki de gelmesi bile dua etmek oluyor. Affedilecek miyim? Pek de önemli değil. Ölmek üzereyim. Ve karşı kaldırıma ulaşınca, her şey normale dönüyor. Bu kadar büyüttüğüm için kendime kızıyorum. Ama yine de çok kötüyüm. Çünkü buralardan daha çok geçtim. Üstelik Selda ile beraber. Bunu yazmıştım, ama çok arkalarda kaldı, kim bilir bir daha görünür mü, Max Brod? Yoksa Kafka sen misin?

Selda bizi yunus heykellerinin orada bekliyordu. O zamanlar yunus heykelleri bizim için yabancıydı. Tuana vardı. Zamanı olmayan bir kara gül. İç cebimizde beze sarılmış bir bıçak saklıyorduk, kimin için, bilmiyoruz. Her ihtimali düşündüğümüz ve her ihtimale karşı koymaya çalıştığımız için. Bankalar bize uzak. Bankamatikler hiç ahbap olamayacağımızı bildiğimiz insan suratları, küçücük yazılarla bize bakan. Şimdi o heykellerin yanından geçerken, yunuslar ağızlarından keyifle su püskürtüyorlar, canlanmışlar, buna karşılık insanların hepsi birer heykel. Ve o lanet büfenin önünde kuşe kâğıda basılı, başlığı yaldızlı dergiler. Bir telefon kulübesinin yanından geçerken, telefon çalıyor. Zilinin sesini duyuyorum, hem de tam ben geçerken. Beni arıyorlar. Etrafıma bakınıyorum, insanlar her zamanki ilgisizlikleriyle yürüyorlar. Bunu fırsat, açıyorum telefonu.

“Alo? Seni yunus heykellerinin orada bekliyorum” diyor, kırgın bir genç kız sesi. “Seni orada yıllardır bekliyorum, hala gelip beni almadın. Yoksa beni unuttun mu?” Cevap veremeden telefon kapanıyor. Meydandaki havuzun yunuslarına bakıyorum. Kaldırımlara bakıyorum. Ahize hala elimde, yerine koyuyorum. Hayır, kimse yok. Telefon çalmadı mı yoksa? Çalmamış. Zaten ben hala yürüyorum. Kuşe kâğıtlı dergilerin önünden henüz geçmişim. Ah kalbim ve saçlarım. Ayaklarım durmak bilmiyor. Ağrı, sızı duymuyorum. Sadece yüzümü sıvazlıyorum. Deli gibi yüzümü sıvazlıyorum. Saçlarımı kulaklarımın arkasına geçirmeye çalışıyorum. Gerçekten o telefonun başında mıydım? Bunu kimseye soramam. Artık herkes düşman. Beni nasıl anlamadılar hala? Yoksa anladılar mı? Yoksa beni gördükçe şu düşkünün haline bak mı diyorlar, baksana daha nasıl genç. Şunun üstüne başına bak, nasıl dağılmış. Şu saçların haline bak, mısır koçanı. Gözleri çökmüş, morarmış, zor açık tutuyor. Direğe omzumun sürttüğünü hissediyorum. Bir sokak lambasına çarpıyordum, az kalsın. Az kalsın, limana az kalsın ne olur.

Neden sadece ben hatırlıyorum bütün bu olanları? Selda bir işaret fişeği atmalısın, tam, şimdi. Uykundan uyandın biliyorum. Şimdi uykundan sıçrayarak uyandın. Yanında yatan adam homurdanarak uyandı ve sana uykusu arasında silik bir ne oldu sorusu sordu. Sen cevaplamadın, o yine uykusuna daldı. Sen yataktan kalktın, banyoya gittin. Işığı yakmadan yüzüne baktın. Işığı açacak mecalin ve cesaretin yoktu. Uyanmıştın işte. Ne uyandırmıştı seni böyle gecenin bir yarısı? Rüya mı görmüştün? Hatırlamıyordun. Bir şey mi dokunmuştu sana, bir haber mi gelmişti? Bir yarasa mı konmuştu yoksa pencerene? Bir iki sokak ötedeyim, biliyorsun. Kahveni içeceksin. Çıplak ayaklarınla bastığın mutfak fayansları tüylerini diken diken ediyor. Hırkanı bulup üzerine geçiriyor, sütsüz bir kahve hazırlıyorsun kendine. Sonra mutfakta sessiz sessiz düşünüyor, bir ara dayanamayıp salonun penceresinden sokağa bakıyorsun. Kimsecikler yok. Sokak lambasının renklerini soldurduğu yaprakları görüyorsun, kalın gövdeli ağaçların. Dilinin ucunda benim adım var. Haydi söyle, söyle de herkes duysun adımı. Bilsin. Söyle.

Onun yerine salonun abajurunu yakıyor, bir romana sığınıyorsun. O romanı okurken oraya sızacaksın. Adımı söylemedin, adım kayboluyor. Ben de kayboluyorum. Şimdi limana çok yakınım. Bir sigara yakıyorum. Derin bir nefes. Artık eskisi kadar kötü değilim.

İşte gemim, her zaman sigara içerken gelir ve yarısında olmasına aldırmadan yere atıp söndürürüm. Otobüse bindim. Şoför ben binerken gülümsedi. Gülümsedi mi? Halimde bir gariplik mi var? Yüzümdeki ifade komik mi? Şoför bana mı güldü? Oturacak tek bir yer ver, bir ihtiyarın karşısı. Tespih çeken bir ihtiyar. Bana acıyan ve tiksinen gözlerle bakıyor. Şansımız yok. Terlemeye başlıyorum. Beni yol tutar, deniz tutar, otobüs tutar, yer çekimi tutar, bütün fizik kuralları. Yargılar, ihtimaller, hesaplar tutar beni. Yoksa büyük Allah’ım, yoksa, bütün insanlar hayallerini gömmüşler mi? En yüksek kademeli memurundan, mevsimlik amelesine kadar, hepsi gölgelerini kaybetmişler mi? Benim ruhum var. Onu teslim etmedim. Kaçıyorum işte evime. Diğerleri ne düşünürse düşünsün, onlar başka bir filmde kaldılar. Ah, sadece figüranlarla çevrilen bu filme katlanmak ne güç. Bir sonraki durakta inip hava mı alsam? Kapalı mekânlar beni daraltıyor. Saçlarım yüzümü ısırıyorlar. Kalbim yine hızlı atıyor. Gözlerimi kısıp duruyorum. Acı çekiyorum. İhtiyarın tespihinin şıkırtısı, gök gürültülerine aşık atar. Nasıl böyle olabiliyor? Ne yapmalıydım? Derin bir nefes. Yine her şey eskisi gibi. Aslında hiç eve dönmeme bile gerek yokmuş. Neden bu kadar korktum ki?

Asla evime varamayacağım, yanlış otobüse bindim. Bu geceyi sokakta geçireceğim. Soğuktan donup öleceğim. Demek bütün bunlar oyun değilmiş. Keşke olsalardı. Şakaklarımdan ter süzülüyor. Terledikçe kendime geliyorum. Vücudumdaki zehri dışarı atıyorum. Artık sonraki durakta inmeyi düşünmüyorum. Yol uzun, ama çoğunu kat ettim. Bir ara ne olduğunu anlamadan uykuya daldım. Rüya gördüm. Uyandım. İhtiyarın ilgisini artık çekmiyor gibiydim, pencereden dışarı bakıyordu. Şu yanımdaki herif de kalksaydı keşke, ben de pencere kenarına geçseydim. Başımı bir yerlere dayasaydım. Ben kendi dünyamda yaşar giderdim. Bir ilkokul kantinine ışınlanabilirdim mesela, simit kokularının arasına. Meyve suyu içerdim. Çay, küçüklere zararlıdır. Büyük sahada top oynardım, ben büyüyünce saha küçülürdü, yıllar sonra tekrar oynamaya gittiğimde hayal kırıklığına uğrardım. Yeter. Uyandım. Geldik mi? Kaçırdım mı durağımı? Hayır, daha var. Yine uykuya dal. Pencere kenarındaki adam kalkıyor sonra, onun yerine geçiyorum. İhtiyar da inmiş. Otobüste kimsecikler kalmamış. İnsanlar iniyor. Yine uykuya dal. Göl, eski durgunluğuna kavuşuyor. Bazı bağlamlar yerine oturuyor. Kelimelerin arasında koşuşturmuyorum, daha yakınlar artık. Bağlamın yok olması demek, işte o asıl özgürlük. Asıl yaratıcılık. Her eyleminin özgünlüğü yakalamasının bir ağırlığı ve bedeli vardır. Bağlamdan kurtulan, çok ama çok alışılmış bütün fikir kalıplarını yıkar, nehirlerinin debisini, yönünü, eğimini değiştirir. Bunları sistematik bir hale sokmaya çalışan ise, altın yumurtlayan tavuğu kesmiş olur. Karşılaşacağı, beş yaşında bir çocuğun hali olacaktır. Bu çocuksuluk değerlendirmesi de, bağlamın içinde gerçekleştirilir çünkü. Durağımıza geldik, artık kalkmalıyız. Kalktık.

Başka bağlamlardaki kalıplara aynı an üzerinde ulaşabilmedir, diyorum evime yürürken. Kuru yaprakları ezdiğimin bilincinde olarak. Çocukluğundaki bir yılın bağlamına ulaşabilir ve o bağlamı bugüne uygulayabilirsin. Daha da güzel ve inanılmaz olanı, geleceğin bağlamlarına ulaşabilmen. Gelecekteki halinin sesi, kulağına geldiğinde büyülenirsin. Kehanet dinlemiş olursun. Kıvrak bir zekânın keyfini sürersin. O an yakaladığın sentez, yeni bir bağlam oluşturur. Evvel madde, ahir fikir demişiz bir kere. Arkasındayız sözümüzün. Kapı açıldı. Asansör. Yükseliş. Bir kapı daha. Bir merdiven. Ben yatıyorum. Yüzüm bembeyaz. Üstümü değiştiriyorum. Işıkları kapatır kapatmaz yatağımdayım. Yatar yatmaz ise, yatağımdan kurtuluyorum. Başıma gelenleri anlamaya başlıyorum. Ben, gerçekten ölümden döndüm. Bu bir hakikat. Bu, alışmakta güçlük çektiğim bir hakikat. Fakat biz, ne mucizelere alıştık, buna da alışacağız. Belki de alışamayacağız. Biriktireceğiz. Azar azar ve gizli gizli. Kim bilebilir?

En güzeli ise, insanlardan kurtulmuş olmak. Şimdi soluklarım nasıl da düzenli, nasıl da hiçbir şey duymuyorum. Saçlarım, yorgun yılanlar gibi başımda çöreklenip uykularına daldılar. Birdenbire, huzur… Üç noktalı, geniş esli huzur… Schopenhauer’dan sonra nasıl rahatlamıştık, işte öyle. Eninde sonunda maddeyiz demiştik ve hiçbir acı sonsuz değildir. Ve herkesle aynı kaderi paylaşacaktık, kaybetmesiz, kazanmasız. İnsanoğlunun müdafaaya meyilli fıtratının nasıl da bayağı hilelerle çalıştığını görünce, üzerimizden bir sorumluluk kalkmıştı. Ve üzerimize bir battaniye örtülmüştü. Tütün kırıntıları olan bir battaniye. Ve çift yorgan. Annemiz, ayağımızın altına sobada ısıttığı mermeri koyar. Üşümeyelim diye. Biz, çoraplarımızı bile çıkarırız. Saçlarımız soğuktan nemleniyor.

Bilmesen de olur. Bilme. Buna dayanacağım. Boşuna tövbe etmeyeceğim. Yine aynı günahı işleyeceğimi biliyorum. İhtimaller basamaklarında gezinmenin günahı. Hakikat, burada, bu bildiğimiz boyutta iç içe geçmiş durumda. Büyük adamlar, bırakalım alt meseleleri ile uğraşsınlar, gündemin peşine takılıp, kalsınlar. Çingen çocuklarının gelin arabalarının peşlerine takıldıkları gibi. Küçük zarflar umsunlar. Biz ise bir kasayı soymaya niyetlenmişiz. Ellerimiz titrememeli. Uyuyor gibiyiz. Bazı görüntüler ve sesler hazırlanmış durumda. Uykuya geçtiğimiz an fışkıracaklar. Artık, doğmadığımız zamanda olduğu kadar istemiyoruz yaşamayı, orası en kesin. Sokaklara saçılmış eşyalar görüyorum. Kırmızı entarili bir kız görüyorum. Ben, kendimi, bir ağaca asmışım. O bir ipin ucunda dönüp duran, benim cansız bedenim. Kız asla yetişemeyecek, bunu anladım. Buna dayanacağım.

Kıble

2011-04-24T10:29:00.001-07:00

Kıblemsin sen

Peki, sana geldiğimde

Nereye döneceğim

Sen kafamdan bile güzelsin

Dans ederken elini omzuma koyar gibi

Hıçkırıklarını bana verebilirsin

Düşürmem elimden suyu tutarım

Genç Werther’in acılarını yendiğimde

De profundis clamavit ad te Domine:

Domine exaudi voce meam!

Et ipse redimet Israel,

In secula!

De profundis clamavit ad te Domine,

In secula!

İstediğim zaman dünyayı değiştire bilirim

Çünkü seni bilirim

Düşerim peşine çıkarım karşına

Sen yalnız bir şimşeksin o kara caddede

Bütün tekel bayileri kapalı

Bir tren yolculuğundan dönmüşsün

Seni ben karşılarım

Bana çarparsın bana vurursun

Sonra seyret gül bahçesini

Kemiklerimde biten

Ve yont onları ta ki bir çift zara varıncaya dek

Sonra at bir tanrı keyfiyle

Bir ve altı gelsin

Gül

Yakınlığa ve uzaklığa mesafe de

Adımlarına üzül

Çok uzaklara gittin beni unutmak için

Karların imal edildiği yerlere

Bulutlar ülkesine gittin

İsa’yı çağırmaya

Sonra magma diyarına

Ateşin yaratıldığı Mecusi gönülleriyle

Ve elinde bir duman kaldı

Kızılderililerden yükselen

Kıblem

Belagatinden öpüyorum

Senede her gün

Zamana bir hüküm şansım olsaydı

Dondururdum doğduğun zamanı

Sen ağlamadan evvel

Saklamak için yasakladım anmayı

Ben senden razı oluyorum

Her soluk alış verişimde

Kanım seni götürüp getirir

İç rüzgârlarıdır bir okyanusun

Ne endişeler sürüldü üzerime ne bilmeceler soruldu

Boş kâğıtlar gördüm imzamı istediler

Resmini çizdim

İşkenceye devam

Kaçma benden merhaba

Kaçma benden senin uğrunaydı

Yüzümdeki hücre izleri

Bileğimdeki pranganın gözlerimin kısıklığı

Kapalı kapı karanlığı senin uğruna

Şimdi dizlerim titriyorsa yorgunluktan

Kısalmışsa sözlerim

Bari varlığımdan tanı beni

Can düşmanına âşık bir makam ile

İsmini başka kim söyleyebilir?

Önce sen vardın

Seni kelime sandılar

Minaresinde yüzünün

Her hareketine ezan dedim

Sevmek uykudan daha hayırlıdır

Gizli gizli secde ettim

Beni koyduğun hale

Önce sen vardın

Bir fermandın

Yer altında okuduğum

İlk inanan sen oldun

İlk azad olan ben

Kırmızı kuşağın kayıptı

Buldum

Ve sen kayboldun

Yıldızlara merakımdan

İnkâr ettim şefkatli annemi

Kucağını açtı

Yalnız ölünce mi açacaksın bize kucak

Yalnız ölünce mi sarılacağız ey toprak

Gözlerinmişim gibi sakın beni, bakın

Yumruklarınmışım gibi savur, vur

Çarenmişim gibi unut beni ve doğur

Ama bir gün de

Benim sadık yarim kara insandır

Damarımın Şahı

2011-04-21T14:20:00.000-07:00

mekanizm güzel ahlaktır

afyon

toplumların dini

ben hala aşığım

lunaparkta balerine

altından geçtiğimiz

küflü tel örgülere

hasretim

kömürlüğe kaldırılacak denli

komşunun çocuğuna verilecek

fark ettim

en güzel kızlar kütüphanede

kimim kimsem kim

bu hasreti paylaşayım

yardım istiyorum yardım

tam ortadan ikiye

damarımın şahında elim

daha fazla durmaz diye

korkarım güzelim

korkarım

aklım yerinde

ya kurur giderse

güz elim

Nero

2011-04-21T14:16:00.000-07:00

seni hiç sevmedim

kanım delirdi akacağı vardı

bir jilet yalamaktı maksadım

seni hiç sevmedim

şeytanın güzele bakacağı vardı

sensiz bu dünya bana dardı

yaşamak haram

sensiz cennet bile sürgündü

sanma

sadece elma yiyeceğim vardı

hiç sevmedim seni

kızgın bir anımda söyledim

doğru

gözlerin yetmedi

kurşuna gerek vardı

bir mermi yemekti maksadım

dişlerim kamaştı

sevmedim seni hiç

karanlıktı gece

nero'nun roma'yı yakacağı vardı

Sonra Hayır

2011-04-21T14:12:00.000-07:00

belçika konsolosunu penceresinde gördüm

bugüne kısmetmiş

bugün

seni mecnun gözüyle göremeyişimin

beş yüz doksan üçüncü günü

hesapladım

bugün

yarının dünü

bir ağaç gibi düşündüm

kesip gövdemi

halkalarımı saydım

hakikat

peş peşe giden yanlışlar

sevmek yanlış bir tercih

yapayanlış

yaptım

çırılçıplak utandı doğrular

dedim ki

yaşamak zor

sonra hayır

zor, yaşamaktır

kıskandım kolayları

dedim ki

mutluluk bir yoksulluktur

sonra hayır

yoksulluk, mutluluktur

açıldı avucum

ufalanmış sözlerim

ve dünyanın

söküldü dikişleri

kapanmış yarası

ve bir gölge düştü

deli bir bıçağın

dedim ki

yine

sonra hayır

başka

Yüz Bin Pazarın Ertesine

2011-04-21T13:58:00.001-07:00

bin diyorum

kal ya da bin

şu otobüsü kaçır git

kalbin

bin hata yap bir anda

kaçıyor İstanbul

erirsin içinde

elin diyorum

ayrılırsa tadı

kaçıyor İstanbul

bul şimdi ayrıntıları

ayrıntılar sevintiler

bin diyorum

paranın üstüyle şeker almalıydım

bin kahve daha içmeliydim

bin öpücük sana

tadı kalmamış hayatın

fakat bunu gizliyoruz

olası kurtuluş için

vuslat hep olası

kör olası kahrolası

mahvolası aşk olası

yüz diyorum

boğazı geç

yüzünü öp kokla

gezdir dudaklarını

gezdir üsküdarda

yüzdür ruhunu

varsın tene

pazarın ertesi demişler

seni son gördüğüm güne

her gün pazartesi artık

beni an’la

karıştırma ben

aşkı gösteririm

günde bin kere

gül yüzüme gül yüz

güzde bir kere

Buğu

2011-04-19T09:19:00.000-07:00

Gök gürültüsünden korkar ve yağmura bardak tutardın

Acaba nasıldı bulutların tadı?

İnsan yüzlerinden fal tutardın

Kurtulacak mıydı dünya

Bir kaş çatılması, bir dudak bükülmesi, bir göz süzülmesi

İşaret olur muydu

Nabzı durmuş barışın

Gazetelerle örtülmesi

İnsan, nedir, bunu

Çok akıllılar sormalı

Canı tatlı çekince yaşayası gelmez

İnsanın

Safkan bir yalanı olmalı

Bir şah gibi sakınıp / köşe ve bucak

Vezircesine sürmeli

Mat yaklaşınca yeni bir yalan için

Piyonları feda etmeli

İşte budur iman ibadet budur

Şehirler şehirler şehirler değişmedi

Değişmedi değişmedi değişmedi şehirler

Hala demir kokulu kir

Hala kan ve hala ter

Ketum rüzgarda kuruyan

Hala laf ve sevintiler

Hala insan hala insan hala

Aynaya tükürmediler

Buğu silinmeli

Ateşi Tükür

2011-04-18T15:24:00.000-07:00

Hala büyüsündeyim ateşin

Nasıl sıçrarsa yangın

Su gibi yayılırsa

Günler hafta ve haftalar ay

Aylar da yıl olmayı kabul etmiyor

Kapattığım kitaplar eskidi

Bir eski pulluk yalvarıyor

Beni sür

Durma sözünde

Sözünde durmayacağına söz ver

Sözün kalmayana dek

Ateşi tükür

Ve cenazelerin marşı yok

Ve kerpiç karanın nesli

Diken döküyor gül

Gülüyor soytarı

Celladın önünde

Ve mihrapta korkak fare

Ve farede kötü ticaret

Ve şu titreyen minare

Tahtakurusu bekliyor

Yürüyen yâr nerede

Yazılan yâr var mı

Tesbihi kayıp ihtiyar

Kopmadan kızılca kıyamet

Ölüp gitmek istiyor

Ölüm var mı

Bahtiyar

Masum ve Çirkin

2011-04-17T18:12:00.000-07:00

Gezilecek bir çarşı değildi bizim düştüğümüz. Bir akşam gezintisi değildi. Suyla içtiğimiz de oldu sigarayı. Buz gibi suyla. Acayip sokaklardan geçerdik. Yokuşlar çıkardık. Ömer halinden memnun gibiyse, ben değildim. Ben memnunsam, o değildi. Mutlu olmak mevzusu, mevzulardan bir mevzu işte. O yollarda ayakkabılarımızı eskitirken aklımızın ucundan geçerdi. Aklımızın ucu sivrilirdi. Hava üşürse, biz soğursak, hasta olursak, bize kimse bakmazdı. Mutlu olmak ayıptı. Ömer, ayakkabılarını bir yolculuk öncesi almıştı. Yaşanılası bir yolculuk. Mevzulardan bir mevzu işte. Başka türlü alınmazdı ayakkabılar. Başka türlü saçlar taranmaz, sakallar kesilmezdi. İlla birileri çıkacaktı karşımıza ve bize bir şeyler vaat edecekti. Yahut, biz onların bize vaat ettiklerini sanacaktık.

Boğuk bir müziği de yanımızda taşırdık. Bazen eski ahbaplar üzerine sohbetler olurdu. Birine kafayı takar, ona gülerdik. Laf aralarındaki bazı sessizlik anları, öyle tehlikeliydi ki. Aynaya bakarak yemin etmek, fasa fiso. Aynalar demişken, en son, gözlerimizin yuvalarına iyice göçtüğüne şahit olmuştuk. Çene kemiklerimiz belirginleşmişti. Saçlarımız dökülüyordu. Şeytantırnaklarımızı yoluyor, kanatıyorduk. Avuçlarımızın içindeki deri, kimliği belirsiz kişilerce soyuluyordu.

Ömer’in üzerindeki siyah mont, o da bir yolculuk öncesi alelacele alınmıştı. Yarın gibi hatırlıyorum. Ömer’in tezgâhtarla ettiği pazarlığı. Ama o düzgün tıraşlı tezgâhtar, bizden çok daha arzuluydu. Belki o gün siftah yapmamıştı. Biz, iki heyecanlı adam, akşam vakti dükkânına düşünce, ne koparırsam kar demişti. Ömer’in elinden kolundan anlaşılıyordu yolculuğa çıkacağı, acelesi olduğu, parayı düşünemediği. Yoksa bu tongaya düşmezdi. Vermezdi şu monta elli lira. Sonra, bu siyah mont şeytanın karıştığı bir iş olarak, bir pişmanlık halinde farelerin imparatorluğuna, gömme dolabın içine atıldı.

Yolculuk İstanbul’a. İstanbul, dolmuşların duraksız çalıştığı bir yer. Ömer, Mecidiyeköy’ün meydanına varınca, haline şükrediyor. Kalabalık, baş döndürücü. Hangi yüze bakılmalı, hangi durakta inilmeli, nereye yürünmeli? Buradan da araba geçer mi? Ömer bizi bıraktığına o saniye pişman oluyor. Sigara da olmasa, gerisingeri otogara dönecek, ağabey en yakın Ankara diyecek, ne zaman diyecek, benim işim zor.

Eminönü’nde gecesi bir liralık ucuz bir otel. Kimin ne yaptığı belli değil. Akşamın yedisi, kimisi bütün göğüs kıllarıyla yeni uyanmış, kimisi yorgun ceketiyle yatağını arıyor. İşportacıların muammalı çantaları. Çatlak duvarlar. Rengi ekşimiş türkuaz marleyler. Darağaçlarına yakışacak kalın urganlar gibi örgü kablolardan sarkan, kaçak elektrik yakmaktan mahcup, çıplak ampuller. Saat satan zencilerden biriyle aynı odada kalıyor Ömer. Zencinin gözleri diyor bize, çünkü bize onu anlatacağını henüz o saniye anlamıştır, kırılmış bir mermerin içi gibi. Avuç içlerindeki boyası dökülmüş sanki. Bir saat hediye ediyor Ömer’e. Ömer, saati Haliç’in balıklarına atıyor. Ölmüş balıklarına.

Biz, ne kadar da yalnızız. Ne kadar, her birimiz, ayrı ayrı, çeşit çeşit. İsimleri bile var. İsim, bir süs köpeğine ne kadar yakışırsa, mutluluk da bize o kadar yakışır. Biz, çok fazla insanı kaybediyoruz. Her gün, birkaçından ümidi kestiğimizi biliyoruz. O bağ, aynı anda bizden de kesiliyor. İhtimalsizlik çoğalıyor. Gözlerimizi zor açık tutarken, kim bilir hangi alelade gecenin, hangi önemsiz saatinde, hangi hatıramızı bir çiçek gibi suladığımız zaman, pek de uzak olmayan bir yerlerden, patlama sesleri duyarız. Beş el silah sesi. Hava fişek mi, silah sesi mi asla emin olamayız. Pencere kenarına gidip, havai fişek aydınlıkları görme çabası beyhudedir. Bir daha da gelmez o silah sesi. Beş kurşun bir insanı öldürmeye yeter. Gece, saat üç elli yedi. Beş kurşun yiyen bir adam, tıpkı bizim gibi, alelade bir gecede, önemsiz bir saatte, gözlerini açık tutmaya çalışmaktadır. Ve bakışları, bir ölünün bakışlarına dönüşünce, artık çevresindeki eşyayla ilgisi büsbütün kesilir. Bizim gibi boş bakmaya başlar. Onun gözleri, bir olay yeri inceleme polisinin avuçları değinceye dek, kapanmamacasına açılmıştır.

Umursanmıyoruz. Galiba en korktuğumuz gerçek bu. Çünkü aklımıza kim gelirse gelsin, bir tokat yiyoruz. Buzdolabının motoru durunca, sessizlikten derin bir nefes alıyoruz. Aklımıza kim gelirse, gelsin. Buyursun. Ona temiz bir nevresim alırız. Salonu da süpürürüz. Bütün bulaşıkları yıkarız. Zil çalsın diye bekleriz. Lakin bizi umursadıklarını belli etsinler. Zaman nasıl da geçmiş demeyelim. O kadar değişmesinler. Vaktinde bizi, kendilerinden çok heyecanlandıran ve içimizi bir silahşor inancıyla dolduran sözleri onlar söylemiş olsun. Buna inanabilelim, hayret etmeyelim.

Ne olmuş, modern olmuş. Görelilik olmuş. İnsanın yorum gücü ön plana çıkmış. Klasik gerçekçilik terk edilmiş. İç dünyalar büyümüş, serpilmiş. Dahası, Yasemin bir fabrikatörün kızı. Sakız, şekerleme, vesaire. Ömer, bize de veriyor o sakızlardan. Yasemin, Ömer’i çıldırtıyor. Kamuran diye bir adamdan bahsediyor, zorla ona nişanlamışlar. Ömer, katil olabilir. Beş kurşun da o sıkabilir. Kim yahu bu Kamuran, nereden çıktı? Yasemin’in işlerine akıl sır ermiyor. Kamuranların ardı arkası kesilmiyor. Uzun gece tartışmalarının her biri, bir yarın eksiltiyor ve bunu beyaz bir saç teli olarak işaretliyor. İsa ölüleri diriltir. Ölüler de İsa’yı. Ömer’e, siyah montu da, İstanbul da, zehir zıkkım oluverir. Bir kafeteryada, sesi yükselir, herkesi rahatsız eder. Kim yahu bu Kamuran? Sen beni katil mi edeceksin? Ömer’in bütün Kamuran’larla bir alıp veremediği vardı zaten. Şimdi de bir verip, alamadığı var. Yasemin’in gözleri, çay kaşığında. Elleri de. Yüzünden hiçbir bok anlaşılmıyor. Ömer, zenciden aldığı saati durduruyor. Ölmüş balıklara atıyor ve elindeki teneke İzmir birayı şerefe kaldırıyor. Haliç, boğaz köprüsü değildir.

Ömer, acayip sokakların sonlarına doğru, çıkıverdiğimiz bir caddede, dönerciyle karşılaşır. Dönerci, genç bir adam. Dükkânı kapatıyor. Ocağı siliyor. Tabureleri içeri götürüyor. Kepenkler bir yas bayrağı gibi yarıya kadar inmiş. Ömer, bu adamları nereden, nasıl tanır, bilmeyiz. En yakın dostumuzun bile, bizim haberimizin olmadığı bir yaşantısı vardır. Bir evveliyat. Bu bizi hep şaşırtır. Ama hiç ilgimizi çekmez. Belki, bazı anahtarlar kopya edilemeyeceği için, sık sık kapıda kalmışızdır.

Yola devam ederken, Ömer, “Once Upon Time in America” adlı filmin unutulmaz müziğini, bir çırpıda ıslığa çevirir. Filmi bilmemize rağmen, “hangi filmin müziğiydi bu?” diye sorarız. Sorarız ki, Ömer, filmin ismini söylemekle yetinmesin, o an yüzünde beliren buruk tebessümü referans göstererek, hikâyesini anlatsın. O iyi bildiğimiz hikâyeyi, bir daha. Zira ayakkabılarımızın burunları, açıldı açılacak.

Kışın ortası. Kar yağdı, çekildi. Bir daha yağacak. Ömer, Şenol’la bizi görmek için İstanbul’a geliyor. Yasemin, küllenmiştir. İstanbul’a gelişindeki asıl maksat, bir sahneyi yaşamaktır. Sahne, Bir Zamanlar Amerika’nın bir sahnesidir. Robert De Niro, özel şoförünün sürdüğü arabanın içinde, yıllarını çalan kadından hırsını çıkarır. Ben de öyle yapacağım, diyor Ömer. Hem döveceğim, hem seveceğim. Üstümüzü başımızı dağıtacağım. Sonra kapıdan çıkacağım, herhangi bir kapıdan. Gömleğimi ilikleyeceğim, pantolonumu çekeceğim.

Bu sahnenin gerçekleşip gerçekleşmediğini hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Çünkü biz de, şu koca dünyada ehemmiyeti olmayan bir sürü iş yaptığımızı düşündük. Peki, gözümüzü kör eden baht karanlığı, neden bu ilk göz ağrılarından sonra gerçekleşmişti? Kader böyle cilve yapar mıydı? Yapıyorsa da yapmaz olsundu. Biz, onu sonsuza dek seveceğiz yemininden caydığımızı sanmıştık, başka bir koyuna girerken. Belki de bu ihanet, emanetten bağımsız bu ihanet, böyle cezalandırılmıştı; yemin, bir lanete dönüşmüştü. Bunlar bizim küçük burjuva özlemlerimiz de olabilir. Yahut, romantikliğimiz. Ne kadar değerliymiş, değerliymiş ki, o romantizmi bize gülenlere hiç aldırmadan, onları ikna etme derdine girmeden, gözü kapalı bir Hamlet olarak yaşayabilmişiz.

Ömer, içindeki ukdeyi yakıp, kül ettiğini zannetmiştir. Çile de böylece başlar. Henüz yalnızlığın ilk tokadında, memleket meselelerini düşünmeye başlamamış olmak da, bizim bazı yersiz özlemlerimiz olabilir. Bazı yersiz özlemlerimiz ve bazı yorgun, anlamsız cümlelerimiz. Bazı layık görülmeyişlerimiz, bizi toplumcu da yapabilirdi. Olmayacak iş değil, ortada bunca kül varken, biz de bir taraflarımızı bulaştırabilirdik. İnsan, ağladığı yerleri hatırlamıyorsa, yeniden ağlayacak demektir. Biz, bir gece içimizi söke söke ağladığımız yeri çok iyi hatırlıyoruz. Oysa o zamanlar, henüz, henüz bir öğrenciydik. Selda’yı arama şansımız, onunla konuşabilme, hatta ona bir peygambere dokunur gibi dokunabilme şansımız vardı. Yine de ağlamıştık. Birileri sırtımıza elini koydukça, daha çok ağlamıştık. Henüz bir öğrenciydik, avlanmayı, pişirmeyi, toprağı sürmeyi unutmamıştık. Nedendir bilemeyiz, sanki geleceği gördüğümüz bir rüyadan uyanmış gibi ağlamıştık. Oysa ne rüya, ne gelecek. Sadece ucuz bira ve tuzlu fıstık. Çaresizlik.

Sarı ampul. O zamanlar Murat Ağabey vardır. Kendi mutluluğuna erişmiş bir Murat Ağabey, sabaha karşı TRT’nin haberlerini izlerdi. Bize unutulmaz menemenler yapar, unutulmaz çaylar demlerdi. Biz, akşam olunca, hüzünlü şarkıları kulaklığımıza tayin edip, hava almak için dışarı çıkardık. Ömer, kim bilir hangi ihaleye fesat karıştırmak için, yollara düşmüştü. Kim bilir hangi küçük seyahat firmasının eskimiş otobüsünün arka koltuklarında, hangi mizah dergisinin sayfalarında soluk almaya çalışıyordu. Evin caddeye uzanan patikasını iner inmez, Haydarpaşa ile karşılaşırdık. Şu iskelenin oradaki çay bahçelerinin birine oturabiliriz. Çay içebiliriz. Defterimizi, bir hazine haritasını serer gibi dikkatle masamıza açabilir ve yazabiliriz. Son vapurlar yanaşır, son insanlar iner. Son çayımızı içeriz. Eve dönmeden, sokağın hemen başındaki pilavcıya uğrarız. Pilavcının kapısındaki tombul, turuncu kedi, kulaklarıyla bize selam verir. Şu bir hakikattir ki, pilavın ucuz olmasıyla dükkânın yarı arabesk, yarı çocukluk havasında sıcak bir iklimi olması doğru orantılıdır. Yalnız, hangisi hangisini belirler, işte onu bilemeyiz. Bu yüzden çevre tasvirleri içimize sinmez. Yoksa, patikalar bahsetmeye değerdir. Duvar yazıları, bambaşkadır. Mesela, sarhoş bir Özdemir Asaf’ın evin karşısındaki trafoya yazdığı “Sana seviyorum, bana çıkar mısın?” yazısı.

“Sakın!” diye sarıldı Ömer kalem tutan bileğimize. “Sakın arabeski anlatmaya çalışma! O müzik eleştirmeni lakırdılarına girer girmez büyüsünü kaçırırsın. Hele o sosyolojik tahliller; yok efendim köyden kente göçenler, gecekondu mahallelerinde yaşayanlar… Bunlar herkesin söyleyebileceği şeyler. Dostoyevski’nin biyografisi bütün kitaplarında vardır. Şu otantik, egzotik kafalar yaşamak isteyen Batılı aydın hastalığına bulaşma! İşlerin başka türlü olduğunu biliyorsun. Bunu anlatmak da isteyebilirsin. Kuşkusuz, bu isteğin, iyi niyetli de olabilir. Ama yapamazsın. Hele böyle, hiç…”

“Peki nasıl?”

Ömer, bu sorumuza cevap vermez. Çünkü bize bu soruyu o sordurtmamıştır. Hatta o bize hiçbir şey söylememiştir. Bir suçu paylaşır gibi susarız. Sonra dışarı çıkarız. Doğru pastaneye. Bir alman pastası, iki de çay. Sonraki durak, semt sağlık merkezinin arka bahçesi. Koca Varoşevler ayaklarımızın altında. Serin akşam rüzgârı. Arkamızda bir yerlerde, halı saha maçı yapan sanayi çalışanlarının gürültüleri. Pastanenin yeni garsonunu konuşuyoruz bir süre. Sürekli değişir o garsonlar. Biz, menüyü hepsinden daha iyi biliriz. Bu bir alegoridir.

Bahsetmediklerimiz, daha çok can yakar. Onları aklımıza getirmemeye çalışırız. Bu, ödenmesi mümkün olmayan bir borcumuzu yok saymaktır. Öte yandan, son kozumuzu saklamaya benzer. Ömer, bunları bilir. Bize sormayacağı soruları da bilir. Varoşevler’in kırmızı kiremitlerinden öteye bakarken, yaklaşan düşman ordusuna bakan bir general edası vardır. Ya da yoktur.

“Acaba bir çocuğumuz olacak mı?” diye konuşur Ömer. “Kendi cenazemi sık sık düşünürüm de, hatta herkes gibi cenazemi yağmurlu düşünürüm, ama ne bileyim, düğünüm hiç aklıma gelmiyor. Düşünsene. Üzerimde damatlık, sen de bir takım çekmişsin, karşılıklı oynuyoruz.”

Burnumuzla güleriz. Ordu yaklaşmaktadır.

“Yahu o bile değil be. Ben, evlenme teklifi edebileceğimi dahi hayal edemiyorum. Bırak onu, ne bileyim ya… Hani sünnet olmuş olmasam, onu bile hayal edemem artık.”

“Yaa… Yaşamak ne kadar garip, değil mi… Bu meseleyle gitsen, seni güzel bir pas gibi göğüslerinde yumuşatır, sonra vururlar asfalta. Bir bakarsın, meğer herkes her şeyi biliyormuş, bir senmişsin cahil. Sonra üç gün geçer, yine bildiğin mesele olur. Ulan ben de derim ki hep, bu kitapları nasıl yazıyorlar? Böyle oturup, ciddi ciddi yazıyor adamlar. Adam kaç cilt estetiği anlatmış. Ha sahi, geçen internette bir kızla konuşuyorum, Arjantinli. Buna bir Orhan şarkısı yolladım, aklı gitti. Bir iki tane daha istedi sonra, yolladım. Sözlerini falan sordu. Çeviremedim. Siktir et dedim, sözlerini kendin yaz, çoğunu tutturursun dedim. Nasıl, iyi demiş miyim?”

“İyi demişsin. Peki boka cünyırslı mıymış, yoksa rivır pleytli miymiş, sordun mu?”

“Sormam mı. Bokalı.”

“Güzel mi?”

“Sence?”

“Güzeldir tabi. Bizim gibi kalorifer dumanı solumuyorlar oğlum orada, tabi güzel olacak. Yok, biz mi güzel olacağız bir de? O güzel olacak tabi… Esmer mi?”

“Olmaz olsun.”

“Boka demişken, gel hadi Abdül’ün mekâna gidelim. Bir kupa yaparız. Sonra da bir kupon.”

Kalkarız. Dönüşte, küçük bir parkın önünden geçeriz. Belediye işte, hizmet niyetine park yapmış da, geleni gideni yok. Paslı salıncağa rüzgâr biniyor. Bir ileri, bir geri. Ömer, işportacı zencinin küfür lügatine bir iki nadide parça daha ekliyor. Biz, rüyamızda mıyız bilmiyoruz ama, bazen girdiğimiz apartmanlarda, kapı önlerine bırakılmış ayakkabıları alıcı gözle süzeriz. Sonra düşünürüz, bu apartmanın olduğu sokağa bir daha ne zaman geliriz diye; sanki ayağımızda ayakkabıyı görseler tanıyacaklar. Sanki biz, çocukluğumuzdaki gibi çaldığımız topların meşinlerini ellerimizle soyup, eskimiş görüntüsü vereceğiz. Sanki o ayakkabıları çalacağız. Şu bildiğin Adidas yahu. Ayağımıza da uyacak gibi. Ulan deneme şansımız da yok ki. Adam estetiği üç cilt anlatmış. Emek diyor, yabancılaşma diyor. Engels’in babasının da ayakkabı fabrikası mı vardı? Yoksa ayakkabı fabrikasını anlatan bir film mi izlemiştik? Belgesel mi yoksa? Yok yok, bu tam bize göre. Etraf da sessiz. Elimizde de ne hikmetse bir çanta var. Ya kapı açılırsa? Biz, iniyormuş gibi yapalım, sesli sesli inelim şu merdivenleri, sonra sessiz sessiz bir daha çıkalım. Yok canım, bu bildiğin rüya. Kâbus desek daha doğru olur. Ulan kalbim küt küt atıyor. Sırtım ter içinde kaldı. Nefes alamıyorum ulan. Fazla da eskimemiş ha. At çantanın içine. Hop, evet. Şimdi sessiz sessiz aşağı. Kimseye pek görünmeden. Hatta şu montu da çıkaralım. Plakamızı da değiştirelim. Keşke şapka taksaydık, gözlük mözlük. Ne bilelim, birden aklımıza geldi. Ah be Selda, bizi düşürdüğün şu hale bak!

Kör Kuyu

2011-04-16T04:41:00.001-07:00

Ağlıyorsun bir gelin gibi

Ellerin kınaya bulanmış

Gece

Bir kızıl örtü yüzünde

Ellerim kanıyor

Kör kuyuyu okşamaktan

Duyarsa çıkrığın sesini

Ağaçlar da kanar

Köklerini yoklayıp

Sen de kanarsın

Zaman donar

Sanırsın

Zaman söner

Karanlık ayıp

Güzel günler beklemiyor bizi

Edeceğiz son duamızı

Bu sefer rahman ve rahim değil

Kahhâr ve dârr olanın adıyla

Yastığa değdiğinde başımız

Savunmasız bir çocuğuz hala

Anamız babamız korurdu bizi

Ve korunurlardı çocuk olmaktan

Sonunda öcünü aldı küskün Habil

Mezarlardan öç fışkırdı

Toprak

Sürmesini unutup terk ettiğimiz

Vurduğu yerde gül biten katil

Geri gelecek duvar

Sakinliğime arzu

Telaşıma sabır ver

Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar

Yeryüzündekilere ibret demişler

Hücredeki pencerenin kıymeti

Bir dilencinin şeref sözüdür

Ben yalnızım ben yalnızım

Yalnızım

Adam Masalı

2011-04-16T04:40:00.001-07:00

Postacılar heyecanlanırsa

Güvercinler ölecektir

Şüpheni sıkı tut

Aynalar

Ellerini kestiği gibi

Gözlerini de kesebilir

Parça tuz

Rüyanda ölürsen

Rüyaların da ölecektir

Gökten üç masal düştü

Biri elma anlattı evvel

Biri kaldı

Kalbur saman içinde

Biri var mıydı yok muydu

Zaman içinde

Anlaması güç bir düştü

Pireler kıyameti kopardı

Mikro ve soft

Develerin tıraşı başladı

Ne zaman şikâyet etmiş

Tezeğin kokusundan domuz

Haydi uyandır pabuçlarını

Dereler tepeler bizi bekler

Yaman yolumuz az ve uz

Annemin beşiğini salladığım yerde

Tut ki bir yılan emekler